Το 2001 στην πλατεία Ομονοίας είχαν απομακρυνθεί από τα κτήρια και τις ταράτσες οι πρώτες διαφημιστικές πινακίδες. Αποτελούσε ένα κατόρθωμα. Η ΕΑΧΑ είχε καταφέρει να περάσει ένα μήνυμα σημαντικό και σοβαρό: Χωρίς διαφημιστικές πινακίδες. (Αφήνω τους υπόλοιπους να θριαμβολογήσουν. Κρατώ από εκείνη την περίοδο την επιτυχία, τη φιλία με κάποιους ανθρώπους που συμμερίστηκαν εγκαίρως το εγχείρημα και τη θέα από κάποιες ταράτσες του Κέντρου της Αθήνας.)
Κρατώ επίσης το μικρόβιο “Χωρίς διαφημιστικές πινακίδες”. Υποτροπίασα και το χάρηκα πραγματικά. Γι’ αυτό και απάντησα γρήγορα-γρήγορα θετικά στη φίλη ΕΔ όταν με κάλεσε στην τωρινή εκστρατεία.
Αλλά επί της ουσίας: Οι παρασιτικές νοοτροπίες είναι, όπως όλοι ξέρουν, κολλητικές και γρήγορα αναπτυσσόμενες. Σε μια ζυγαριά όπου θα σταθμίζεται η διαφθορά και ο φόβος που γεννά, δεν υπάρχει ισορροπία: μια από δω μια από κει παλαντζάρει η άρνηση να γίνουν τα πράγματα άμεσα και γρήγορα. Αυτούς που είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο, την απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων θα τους χώριζα σε δύο κατηγορίες: Αυτοί που συνειδητά κλείνουν τα μάτια (με το αζημίωτο προφανώς) και αυτούς που από φόβο στρέφουν το βλέμμα αλλού καθώς οι πρώτοι φρόντισαν να τους περιγράψουν ένα καθεστώς σκοτεινό, επικίνδυνο, ανεξιχνίαστο και εν τέλει άβατο. Και οι δυο συμμετέχουν το ίδιο.
Αλλά πια δεν υπάρχουν περιθώρια “αρνησιβλεψίας”: Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την καθοριστική και τεράστιας σημασίας εγκύκλιο (9/2009) του Αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Ν. Μαύρου, η οποία τελειώνει το θλιβερό παιχνίδι του ασύδοτου πολλαπλασιασμού των διαφημιστικών πινακίδων σε όλους τους δρόμους της Ελλάδας.
Παραμένει δυστυχώς όμως το ερώτημα, που καταδεικνύει την ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας: Πρέπει ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας να μεριμνήσει για την εφαρμογή των νόμων και για την απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων;
Περισσότερα: www.illegalsigns.gov.gr
