“Επιτέλους”, θα έλεγα. Πάντα πίστευα ότι αυτό που χρειάζεται πάνω απ ‘όλα είναι να υπάρξουν και να αναδειχθούν τα πρόσωπα και οι δομές που θα σκύψουν πάνω από τα προβλήματα με ενδιαφέρον. Και ότι βέβαια ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η αδιαφορία, η απάθεια. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι και τίποτα εξαιρετικό αυτό που πιστεύω… Και καταλαβαίνω επίσης ότι η ερώτηση που μπορεί να τεθεί είναι αν αρκεί το ενδιαφέρον για να κριθεί κάποιος χρήσιμος, άξιος, κατάλληλος και ικανός.
Προς το παρόν, το “επιτέλους” κολλά στο ότι κάποιες συγκεκριμένες ενέργειες προγραμματίζονται για το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας μετά από χρόνια σκληρής, ειρωνικής και υποτιμητικής στασιμότητας: Η ΕΑΧΑ αποκτά αρμοδιότητες, ο θεσμός των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών πάει να ενεργοποιηθεί ξανά στο Γεράνι, ακούγεται πως μερικές “εκδηλώσεις ενδιαφέροντος” θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο της πόλης την ημέρα περιβάλλοντος ανοίγοντας και πάλι την αυλαία μιας κίνησης και ζωής ως ευκαιρία για να πλησιάσουμε την μιασμένη περιοχή, ένα έργο μεγάλο θα πραγματοποιηθεί (Βασ. Όλγας), το Μεταξουργείο θα αισθανθεί ένα θρόισμα ανακαίνισης. Αρχίζουν επιτέλους (λοιπόν) να έρχονται προτάσεις (επιμένω ενδιαφέροντος) από παντού. Και νομίζω ότι πρέπει να είναι καλοδεχούμενες. Θα συνεισφέρουν στην ανάταση, στην εκκίνηση, στη δύναμη που θα σταματήσει την αδράνεια. Να μην σταματήσουν οι προτάσεις, να μην σταματήσουν οι ιδέες. Όποιες και αν είναι, από όπου και εάν έρχονται. Εναντίον της απογοήτευσης. Εναντίον της εγκατάλειψης.
Απαντώντας σε αυτά που θέτω στον εαυτό μου θα έλεγα πως μου αρκεί το ενδιαφέρον. Αυτή τη στιγμή. Τώρα. Δεν θα γίνω, συνειδητά, μέρος μιας ασταμάτητης αρνητικότητας και της νοσηρής δυσπιστίας. Δεν τα απαιτώ τώρα όλα. Δεν τα θέλω τώρα όλα! Αρνούμαι να αναπαραγάγω το σχήμα της απατηλής επαναστατικότητας, που στηριζόμενη στην ακανθώδη έννοια του αυτονόητου (αλλά και της κοινής λογικής) ζητά να γίνουν όλα σήμερα, όλα χτες και με τρόπο “προφανή”…
Απαντώντας επίσης θα έλεγα ότι όποιος δείχνει ενδιαφέρον, όχι δεν είναι απαραίτητα και ικανός. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου τώρα και αυτό γιατί η ικανότητα θα αναδειχθεί όταν και αφού υπάρξει κινητικότητα, προσπάθεια, παράσταση, σύγκρουση. Αφού υπάρξει η βοή και ο θόρυβος της δημιουργικότητας.
Αυτά τα τελευταία θα τα αφήσουμε να αναπτυχθούν; Ας ανοίξουμε το παιχνίδι, ας γίνει αγώνας, ας παραταχθούμε, επιτέλους!
Έχω ακόμα πολλές ερωτήσεις! Προσπαθώντας να συνεισφέρω στον θόρυβο. Αφορούν τις προτεραιότητες αλλά και τις διαδικασίες των αποφάσεων: Η πεζοδρόμηση της Βασ. Όλγας που πιθανότατα θα δημιουργήσει έναν κενό χώρο στις παρυφές του Κέντρου χρειάζεται να πραγματοποηθεί τώρα; Το ποσό που θα χρειαστεί για να ολοκληρωθεί το έργο τι θα μπορούσε να αποφέρει ως άμεσο αποτέλεσμα σε μικρά (πολλά) έργα και παρεμβάσεις στη Σοφοκλέους, στην Ευριπίδου ή αλλού εκεί γύρω; Η πεζοδρόμηση της Πανεπιστήμιου τι θα αποφέρει ως αποτέλεσμα στη διάθεση να δοθεί ζωή και κίνηση σε ένα εγκαταλελειμμένο Κέντρο; Πώς συνδυάζεται με την άποψη ότι το Κέντρο πρέπει να επανακατοικηθεί αλλά και ότι δεν πρέπει να αδειάσει από Υπηρεσίες και Φορείς; Η εποχή κατά την οποία κυριαρχούσε το σύνθημα ότι η Βουλή ή τα Υπουργεία ή οι Πανεπιστημιακές Σχολές πρέπει να φύγουν από το Κέντρο μάλλον έχει περάσει. Πώς όμως οι μεγάλες πεζοδρομήσεις παραμένουν στην επικαιρότητα; Σταματώ!
Επανέρχομαι στην πρώτη μου σκέψη – έσχατη σκέψη: Οι ενδιαφερόμενοι, οι ικανοί και δημιουργικοί του σήμερα, θα τα καταφέρουν αν απροφύλακτοι και με λίγα όπλα μείνουν ζωντανοί μετά τη σύγκρουση με την απάθεια και τη διαφθορά. Το ίδιο το ενδιαφέρον αποτελεί από μόνο του το ultimum refugium. Εξαιρετική περίπτωση γιατί δεν είναι ένας ακόμα νόμος. Δεν είναι ο νόμος. Είναι η πρόθεση να κάνουμε κάτι. Να μια ακόμα λέξη: Πρόθεση. Πίσω από κάθε ανθρώπινη ενέργεια. Αρχή όλων.
