Μια ξεχωριστή συλλογικότητα. Ένα διαφορετικό γκρουπ – ομάδα πολιτών με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μια ξένη μορφή ζωής (στην Ελλάδα!): Θα έπρεπε τα άτομα (οι Έλληνες Πολίτες) που λειτουργούν βάσει των νόμων και των θεσμών (που πληρώνουν δηλαδή κανονικά φόρους, εισφορές, που δεν διπλοπαρκάρουν, που δεν παρκάρουν στα πεζοδρόμια, που δεν χτίζουν αυθαίρετα, που δεν επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία τη μικρή ή μεγαλύτερη εξουσία που τυγχάνει να έχουν, που δεν υποτιμούν τους άλλους, που εργάζονται με την πίστη ότι με αυτόν τον τρόπο θα επιτύχουν κάτι στη ζωή τους, που δεν αγοράζουν πανάκριβα αυτοκίνητα με πινακίδες πολυτέκνων, που δεν έχουν στο γονίδιό τους την τυχοδιωκτική επιβίωση εις βάρος των άλλων, κλπ…) να αποτελέσουν μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα : “Αυτοί που λειτουργούν σύμφωνα με τη νομοθεσία – Αυτοί που σέβονται τους κανόνες του κράτους και της κοινωνίας”.
Και αφού αποτελέσουν ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, όπως ας πούμε οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες (παλαιότερα) ή οι ποδηλάτες να επιδιώξουν να μπουν σε έναν αγώνα για την αναγνώρισή τους ως ακριβώς ξεχωριστή, ειδική κοινωνική ομάδα. Υπάρχει κάποιος που αμφιβάλλει ότι πρόκειται για μια μειοψηφία, μια μειονότητα που διεκδικεί ή θα μπορούσε να διεκδικήσει τα δικιαώματά της και το να της αναγνωριστεί η ύπαρξή της ως ξεχωριστή οντότητα;
Οι ίδιοι πρώτα – πρώτα οφείλουν να αποκτήσουν συνείδηση της αξίας τους και μετά να αξιώσουν τη διαφορετικότητά τους! Ας αναδείξουν τις αρετές τους. Ας το συζητήσουν: Γιατί είναι αρετή να πληρώνει κανείς φόρους; Γιατί προσφέρουν κάτι με τη συμπεριφορά τους αυτή στην κοινωνία στην οποία ζουν και λειτουργούν; Πρέπει να επιδιώξουν να συνατήσουν το σεβασμό στη διαφορετικότητά τους!
Υπάρχει ένα ενδεχόμενο να τους αποδεχτεί η ελληνική κοινωνία χωρίς να επιδιώξουν με σθένος και αποφασιστικότητα την ύπαρξή τους; Θα απαντούσα κατηγορηματικά “όχι”. Θα είναι πάντα ένα περιθωριακό, ιδιαίτερο στοιχείο -κάτι σαν Ρομ- που θα πλανάται…
Κατ’ αρχήν αποκτούμε συνείδηση του τι είμαστε μόνο εάν αναγνωριστούμε στο πλαίσιο μιας κοινωνίας. Και αυτοί οι ιδιόμορφοι Έλληνες πολίτες θα νοιώσουν την ευτυχία της ύπαρξης μόνο εάν αναγνωριστούν ως ξεχωριστό τμήμα στο πλαίσο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας (ή εκτός πλαισίου). Μόνο έτσι, μόνο με αυτόν τον τρόπο αποκτά κανείς συνείδηση του τι είναι! Διαφορετικά απλώς είναι και περιφέρεται.
Και πέρα από αυτό, το γεγονός ότι θα υπάρχει μια προσδοκία αναγνώρισης μπορεί να αποτελέσει από μόνο του και ένα συνδετικό στοιχείο για την ύπαρξη και το “δέσιμο” αυτής της ομάδας. Όσο αυτό δε γίνεται, το αποτέλεσμα είναι απλό: θα υφίστανται προσβολές και ειρωνίες από τα υπόλοιπα γκρουπ πολιτών (αγύρτες, τοκογλύφοι, φοροφυγάδες, αυθαίρετοι, τυχοδιώκτες…) στερούμενοι κάθε δυνατότητας δράσης.
Δυο πράγματα ακόμα: Αυτός που αισθάνεται κοινωνικά σημαντικός (1), που του αναγνωρίζεται δηλαδή η ύπαρξή του, μπορεί να παραμείνει και ακέραιος (2). Ανάλογα το πρότυπο θα μου πείτε και θα συμφωνήσω. Το πρότυπο εδώ είναι συγκεκριμένο: ανήκω στην ομάδα “Αυτών που λειτουργούν σύμφωνα με τη νομοθεσία – Αυτών που σέβονται τους κανόνες του κράτους και της κοινωνίας”. Η ακεραιότητα της συμπεριφοράς σε αυτό το πλαίσιο βασανίζεται και πιέζεται καθημερινά. Αδιάλειπτα.
Για να στηριχθεί αυτή η ακεραιότητα, πιστεύω, χρειάζεται κυρίως η εξωτερική ενίσχυση για την αναγνώρισή της και λιγότερο η αποπομπή των ”άλλων”, που στο κάτω – κάτω ων ουκ έστιν αριθμός. Δεν αρκεί η δημόσια αποδοκιμασία κάποιων για να στηριχθεί η ύπαρξη κάποιων άλλων : Χρειάζεται η απόλυτη και η δημόσια αποδοχή τους. Μια κοινωνία πάντα έβαζε φυλακή ή τιμωρούσε με κάποιο τρόπο ή εξοστράκιζε τους κακούς πολίτες της. Δε γινόταν από αυτό και μόνο καλύτερη πολιτεία. Συνέχιζαν να υπάρχουν όλες αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων που είχαν κατά κάποιον τρόπο τιμωρηθεί. Καλύτερη ή κατά κάποιον τρόπο πιο προοδευμένη (με τη θετική έννοια) γινόταν μια κοινωνία που έδινε χώρο σε αυτές τις νέες ομάδες που διεκδικούσαν την ύπαρξή τους (και που είχαν ένα νέο σχέδιο κοινωνικής συμπεριφοράς και συνοχής).
Συγκεκριμένα: Ένα θέμα είναι η δημόσια διαπόμπευση αυτών που έχουν τραμαυτίσει την ελληνική κοινωνία με τη συμπεριφορά τους και ένα άλλο (τεράστιο) είναι το εάν αυτή η κοινωνία θα έχει τη δυνατότητα, τη δύναμη, το σθένος να μπορέσει να αναπτύξει τους νέους θεσμούς, τα νέα εργαλεία για την δημόσια αποδοχή και αναγνώριση της αναδυόμενης ομάδας που θέλει να λειτουργήσει με νέους κανόνες και νέους ρυθμούς. Από τη νέα κυβέρνηση ζητώ και τα δύο και κυρίως το δεύτερο.
