Απάντηση Φ. Πιπιλή και σχόλιο στην απάντησή της

Κα Πιπιλή

Κοιτάξτε! Εγώ δεν ξύπνησα χτες το πρωί με σκοπό να αμφισβητήσω, πόσο μάλλον να σας αφαιρέσω, το δικαίωμα της άποψης, της κριτικής, του αγώνα. ΕΣΕΙΣ κάνατε μια δημόσια παρέμβαση, όπου η αγανάκτησή σας καταλογίζει ευθύνες και ονομάζει θύτες τους κυβερνητικούς και πολιτειακούς παράγοντες.

Εγώ αναρωτήθηκα εάν ΕΣΕΙΣ ως ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΔΗΜΑΡΧΟΣ (2006), ως ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΩΝ (2006), ως Δημοτική Σύμβουλος από το 1986, όπως λέτε και μάλιστα ΠΡΩΤΗ σε ψήφους από το 1994, ως Πρόεδρος Δημοτικής Επιχείρησης, ως μέλος Διοικητικών Συμβουλίων και ως Βουλευτής αισθάνεσθε ότι έχετε αρμοδιότητες ή όχι, αισθάνεσθε μέρος των κυβερνητικών και πολιτειακών παραγόντων ή όχι και τέλος, εάν αισθάνεσθε «θύτης» ή όχι.

Προφανώς και από την τωρινή σας απάντηση φαίνεται πως όχι.

Εμένα αυτό δεν μου «κολλάει» λογικά…! Αναρωτιέμαι τι σημαίνει, μετά από όλα αυτά, η πρότασή σας «Τό νά βαρύνεσαι όμως συνολικά, αν και εισαι ενα και μόνον ατομο, γιά τά διαχρονικά πολιτικά καί πολιτειακά λάθη τών μεγαλουπουργών, τών κυβερνήσεων ακόμα καί τών Δημάρχων ειναι λάθος.»

Τι άλλο θα έπρεπε να είχατε γίνει για να αποτελείτε κυβερνητικός ή πολιτειακός παράγοντας;

Ας είναι…

Θέτετε ένα προσωπικό ζήτημα και με ρωτάτε εάν και εγώ αισθάνομαι υπεύθυνος και θύτης επειδή ήμουν στην ΕΑΧΑ για πέντε χρόνια. Θα σας απαντήσω με ειλικρίνεια καθώς δεν θα προσπαθήσω ούτε να ξεπεράσω το τι ακριβώς ήμουν (ώστε να θεωρηθεί σφετεριστική ή καταχρηστική η απάντησή μου σε σχέση με αυτό που ακριβώς ήμουν) αλλά ούτε και να παρουσιαστώ ως άλλος ένας «που δεν ξέρει και δεν είδε».

Στην Ενοποίηση ΕΙΧΑ αρμοδιότητες και εάν δεν κατάφερα να πείσω ότι η Πλατεία Ομονοίας ΔΕΝ είναι δημόσιο ουρητήριο προφανώς και απέτυχα. Και εξ αιτίας της αποτυχίας αυτής (και προφανώς κάθε αποτυχίας) έχω κι εγώ μερίδιο συνενοχής γιατί ακριβώς υποστηρίζω ότι είχα αρμοδιότητες τις οποίες και αποδέχομαι. Continue reading

Η αρμόδια/αναρμόδια κάτοικος της οδού Αρμοδίου… Ή Το Κέντρο στο κέντρο των πραγμάτων (Σχόλιο στο άρθρο της Φ. Πιπιλή στο aixmi.gr)

Η αρμόδια/αναρμόδια κάτοικος της οδού Αρμοδίου… Ή Το Κέντρο στο κέντρο των πραγμάτων

Και ως κάτοικος του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας (και γέννημα-θρέμμα) αγανακτισμένη! Από τι όμως;

Να τα πάρουμε με τη σειρά;

Λέτε κα Πιπιλή: “Θύτες όλοι οι υπεύθυνοι και αρμόδιοι κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες.” Και πιο κάτω όμως: “Αγωνίζομαι διαχρονικά ως δημοσιογράφος, ως δημοτική σύμβουλος και τώρα ως βουλευτής.”

Τελικά είστε ανάμεσα στους υπεύθυνους και αρμόδιους κυβερνητικούς και πολιτειακούς παράγοντες ή όχι; Άρα είστε κι εσείς ως τέτοιος (παράγων) θύτης ή όχι;

Βασικό ερώτημα: Είστε ως τέτοιος παράγων αρμόδια ή όχι;

Πιο βασικό ερώτημα: Εαν δεν είστε, γιατί όλοι θέλετε να γίνετε Δήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι και Βουλευτές; Για να είστε ή για να μην είστε αρμόδιοι; Επειδή έχετε ή επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα;

Και τώρα λίγη ιστορία: Continue reading

Ultimum refugium

“Επιτέλους”, θα έλεγα. Πάντα πίστευα ότι αυτό που χρειάζεται πάνω απ ‘όλα είναι να υπάρξουν και να αναδειχθούν τα πρόσωπα και οι δομές που θα σκύψουν πάνω από τα προβλήματα με ενδιαφέρον. Και ότι βέβαια ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η αδιαφορία, η απάθεια. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι και τίποτα εξαιρετικό αυτό που πιστεύω… Και καταλαβαίνω επίσης ότι  η ερώτηση που μπορεί να τεθεί είναι αν αρκεί το ενδιαφέρον για να κριθεί κάποιος χρήσιμος, άξιος, κατάλληλος και ικανός.

Προς το παρόν, το “επιτέλους” κολλά στο ότι κάποιες συγκεκριμένες ενέργειες προγραμματίζονται για το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας μετά από χρόνια σκληρής, ειρωνικής και υποτιμητικής στασιμότητας: Η ΕΑΧΑ αποκτά  αρμοδιότητες, ο θεσμός των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών πάει να ενεργοποιηθεί ξανά στο Γεράνι, ακούγεται πως μερικές “εκδηλώσεις ενδιαφέροντος” θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο της πόλης την ημέρα περιβάλλοντος ανοίγοντας και πάλι την αυλαία μιας κίνησης και ζωής ως ευκαιρία για να πλησιάσουμε την μιασμένη περιοχή, ένα έργο μεγάλο θα πραγματοποιηθεί (Βασ. Όλγας), το Μεταξουργείο θα αισθανθεί ένα θρόισμα ανακαίνισης. Αρχίζουν επιτέλους (λοιπόν) να έρχονται προτάσεις (επιμένω ενδιαφέροντος) από παντού. Και νομίζω ότι πρέπει να είναι καλοδεχούμενες. Θα συνεισφέρουν στην ανάταση, στην εκκίνηση, στη δύναμη που θα σταματήσει την αδράνεια. Να μην σταματήσουν οι προτάσεις, να μην σταματήσουν οι ιδέες. Όποιες και αν είναι, από όπου και εάν έρχονται. Εναντίον της απογοήτευσης. Εναντίον της εγκατάλειψης.

Απαντώντας σε αυτά που θέτω στον εαυτό μου θα έλεγα πως μου αρκεί το ενδιαφέρον. Αυτή τη στιγμή. Τώρα. Δεν θα γίνω, συνειδητά, μέρος μιας ασταμάτητης αρνητικότητας και της νοσηρής δυσπιστίας. Δεν τα απαιτώ τώρα όλα. Δεν τα θέλω τώρα όλα! Αρνούμαι να αναπαραγάγω το σχήμα της απατηλής επαναστατικότητας, που στηριζόμενη στην ακανθώδη έννοια του αυτονόητου (αλλά και της κοινής λογικής) ζητά να γίνουν όλα σήμερα, όλα χτες και με τρόπο “προφανή”…

Απαντώντας επίσης θα έλεγα ότι όποιος δείχνει ενδιαφέρον, όχι δεν είναι απαραίτητα και ικανός. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου τώρα και αυτό γιατί η ικανότητα θα αναδειχθεί όταν και αφού υπάρξει κινητικότητα, προσπάθεια, παράσταση, σύγκρουση. Αφού υπάρξει η βοή και ο θόρυβος της δημιουργικότητας.

Αυτά τα τελευταία θα τα αφήσουμε να αναπτυχθούν; Ας ανοίξουμε το παιχνίδι, ας γίνει αγώνας, ας παραταχθούμε, επιτέλους!

Έχω ακόμα πολλές ερωτήσεις! Προσπαθώντας να συνεισφέρω στον θόρυβο. Αφορούν τις προτεραιότητες αλλά και τις διαδικασίες των αποφάσεων: Η πεζοδρόμηση της Βασ. Όλγας που πιθανότατα θα δημιουργήσει έναν κενό χώρο στις παρυφές του Κέντρου χρειάζεται να πραγματοποηθεί τώρα; Το ποσό που θα χρειαστεί για να ολοκληρωθεί το έργο τι θα μπορούσε να αποφέρει ως άμεσο αποτέλεσμα σε μικρά (πολλά) έργα και παρεμβάσεις στη Σοφοκλέους, στην Ευριπίδου ή αλλού εκεί γύρω; Η πεζοδρόμηση της Πανεπιστήμιου τι θα αποφέρει ως αποτέλεσμα στη διάθεση να δοθεί ζωή και κίνηση σε ένα εγκαταλελειμμένο Κέντρο; Πώς συνδυάζεται με την άποψη ότι το Κέντρο πρέπει να επανακατοικηθεί αλλά και ότι δεν πρέπει να αδειάσει από Υπηρεσίες και Φορείς; Η εποχή κατά την οποία κυριαρχούσε το σύνθημα ότι η Βουλή ή τα Υπουργεία ή οι Πανεπιστημιακές Σχολές πρέπει να φύγουν από το Κέντρο μάλλον έχει περάσει. Πώς όμως οι μεγάλες πεζοδρομήσεις παραμένουν στην επικαιρότητα; Σταματώ!

Επανέρχομαι στην πρώτη μου σκέψη – έσχατη σκέψη: Οι ενδιαφερόμενοι, οι ικανοί και δημιουργικοί του σήμερα, θα τα καταφέρουν αν απροφύλακτοι και με λίγα όπλα μείνουν ζωντανοί μετά τη σύγκρουση με την απάθεια και τη διαφθορά. Το ίδιο το ενδιαφέρον αποτελεί από μόνο του το ultimum refugium. Εξαιρετική περίπτωση γιατί δεν είναι ένας ακόμα νόμος. Δεν είναι ο νόμος. Είναι η πρόθεση να  κάνουμε κάτι. Να μια ακόμα λέξη: Πρόθεση. Πίσω από κάθε ανθρώπινη ενέργεια. Αρχή όλων.

Ιστορικό Κέντρο Αθήνας_Πόρισμα Επιτροπής Περιβάλλοντος Βουλής

«Ένα Σχέδιο για το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας»

 Α. Εισαγωγή

 1. Η Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής εξέτασε το θέμα «Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας» σε μία προσπάθεια α) να καταγραφούν τα προβλήματα, β) να κατατεθούν οι προτάσεις των φορέων γ) να εντοπισθούν οι αναγκαίες λύσεις, δ) να οργανωθεί ένα σύστημα συντονισμού των επιμέρους φορέων αλλά και ε) να δρομολογηθεί ένα ουσιαστικό σύστημα παρακολούθησης της εφαρμογής των λύσεων.

 2. Στην προσπάθεια της η Επιτροπή πραγματοποίησε τέσσερεις (4) Συνεδριάσεις και έλαβε τις απόψεις (κατά χρονολογική σειρά) των Επιτροπών Κατοίκων των περιοχών του Ιστορικού Κέντρου (Μεταξουργείου, Κουμουνδούρου-Γκάζι-Ψυρρή, Ακαδημία Πλάτωνος, Πλάκας και Εξαρχείων), της Κίνησης Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας, του ΤΕΕ, του ΣΕΠΟΧ, του ΣΑΔΑΣ, του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, της Ενωσης Ξενοδόχων Αθηνών, του Ecocity και της ΜΚΟ Sarcha.

 3. Στις εργασίες της Επιτροπής συμμετείχαν η Υπουργός ΠΕΚΑ Τ. Μπιρμπίλη, ο Υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος, ο Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Σπ. Βούγιας, η Υπερνομάρχης Αθηνών Ντ. Μπέη, ο Νομάρχης Αθηνών Γ. Σγουρός και ο Δήμαρχος Αθηναίων Ν. Κακλαμάνης. Παράλληλα ο Πρόεδρος της Επιτροπής επισκέφθηκε τις περιοχές του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας.

 Β. Διαπιστώσεις

1.Η εικόνα της Αθήνας αποτυπώνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλά μεγάλα αστικά κέντρα. Όμως στην περίπτωση του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας τα πράγματα είναι περισσότερο περίπλοκα καθώς η υποβάθμιση που παρατηρείται, κυρίως από το 2004 και μετά, είναι ραγδαία και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις.

  Continue reading

Αλλαγή φαντασίωσης

Το αυτοκίνητο είναι ένα κομμάτι της πόλης, είναι ένα μέρος της, μια ψηφίδα στη μεγάλη και γεμάτη περιπέτειες και εκδοχές μυθολογία της. Η βόλτα με το αυτοκίνητο στην πόλη έχει τραγουδηθεί, έχει γίνει χιλιάδες σκηνές στο σινεμά, έχει δουλευτεί στη φαντασία όλων μας. Είναι μια εικόνα (και μια επιθυμία) τόσο ριζωμένη μέσα μας που είναι αδύνατο να σκεφτούμε μια πόλη ή την πόλη χωρίς μέσα της να περνούμε με το αυτοκίνητο. Η «κούρσα» είναι ένα αξεσουάρ της ζωής της πόλης και μάλιστα μερικές φορές περισσότερο από αξεσουάρ, φετίχ.

Στην ιδεατή και σχεδόν ερωτική σχέση πόλης και αυτοκινήτου υπάρχουν όμως και ψεγάδια, εμπόδια, προβλήματα που θυμίζουν πηγμένα ζευγάρια και κουρασμένες συγκατοικήσεις: βασικό πια και γνωστό και μερικές φορές αξεπέραστο το κυκλοφοριακό ζήτημα, που ουσιαστικά αναιρεί κάθε επιθυμία και πάθος για τη βόλτα με το αυτοκίνητο στην πόλη: φρακαρισμένοι δρόμοι αντί για λεωφόρους ελευθερίας, μικρές ταχύτητες αντί για ανεβασμένη αδρεναλίνη, αναμμένα ψυγεία αντί για πατημένα γκάζια, εκνευρισμός και αναμονές αντί για δράση στο κέντρο της περιπέτειας.

Για τη λύση του κυκλοφοριακού προβλήματος έχουν γραφτεί, ειπωθεί και δοκιμαστεί πολλά. Θέλω να σταθώ σε μια αντίληψη για την πόλη και σε δυο μέτρα για τη σχέση αυτοκινήτου και πόλης.

Η πόλη που θέλει να διορθώσει τη σχέση της με το αυτοκίνητο πρέπει να δημιουργεί νέες φαντασιώσεις στους πολίτες της. Η Αθήνα εν προκειμένω θα πρέπει να δημιουργήσει μια «εξάρτηση» του κατοίκου της πόλης με τον βηματισμό και το περπάτημα. Να δημιουργήσει τη μυθολογία της ξέγνοιαστης, ωφέλιμης, ανάλαφρης και ερωτικής βόλτας με τα πόδια στους δρόμους και στα σοκάκια της. Και αντί να παραχωρεί χώρο στον αυτοκινητόδρομο να ξαναδώσει χώρο στον πεζό. Για να μπορέσει αυτός να φτιάξει ένα περιβάλλον φυσικό και νοητικό όπου θα χωράει ο περίπατος και η βόλτα χέρι-χέρι. Αν η σχέση μας με το αυτοκίνητο στην πόλη μάς έχει κουράσει, ας φτιάξουμε μια νέα φαντασίωση!

Το αυτοκίνητο πήρε για πάρα πολλά χρόνια το χώρο του στην πόλη. Μέχρι πρόσφατα στένευαν τα πεζοδρόμια για να περνούν τα αυτοκίνητα. Και τα αυτοκίνητα περνούσαν αλλά και πάλι τώρα δεν υπάρχει χώρος. Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε το αντίθετο; Το παράδειγμα της Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας στο κέντρο της πόλης ήταν αποκαλυπτικό. Περπατήστε για λίγο στην Κολοκοτρώνη και στη Μητροπόλεως και θα πεισθείτε. Μεγάλα πεζοδρόμια, πολύ μεγάλα πεζοδρόμια! Να μια απάντηση στα πάρα πολλά αυτοκίνητα. Φυτεμένα πεζοδρόμια, καλοσχεδιασμένα και καθαρά πεζοδρόμια για να δούμε την πόλη διαφορετικά και να αλλάξουμε κάποια από τις συνήθειές μας. Και όπου αυτό είναι εφικτό αλλά και αποδοτικό (γιατί δεν είναι πάντα) ας δημιουργήσουμε και ένα μεγάλο πεζόδρομο για να διασχίζουμε την πόλη και να έχουμε τον χρόνο να την αξιολογήσουμε και να την αγαπήσουμε.

Τα μεγάλα πεζοδρόμια δεν παίρνουν χώρο από το αυτοκίνητο που κινείται αλλά από το αυτοκίνητο που «κάθεται». Η στάθμευση των αυτοκινήτων που έρχονται στην πόλη είναι ένα από τα μεγαλύτερα –αν όχι το μεγαλύτερο- πρόβλημα σε σχέση με το κυκλοφοριακό ζήτημα των πόλεων. Ελπίζοντας πως κάπου θα βρούμε να «χώσουμε» το αυτοκίνητο το τραβολογάμε παντού και ουσιαστικά και το ίδιο απαξιώνουμε και την πόλη ταλαιπωρούμε. Η πολιτική για το πάρκιγκ πρέπει να αλλάξει. Άμεσα. Και ίσως αποτελεί το πρώτο που θα πρέπει να εφαρμοστεί για να αντιμετωπιστεί το κυκλοφορικό πρόβλημα. Σε αυτήν την περίπτωση, έχοντας δηλαδή στο νου μας ότι δεν θα βρούμε ένα οποιοδήποτε μέρος να παρατήσουμε το αυτοκίνητο –εις βάρος των πεζών τις περισσότερες φορές-, ίσως όντως σκεφτούμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να κινηθούμε με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, το νέο και τέλειο Μετρό, τα καθαρά λεωφορεία, το Τραμ που πρέπει σε λίγο να μπει και σε μικρότερες διαδρομές.

Athènes fait la belle

GRÈCE

Athènes fait la belle

par Marion Vignal, publié le 21/06/2004 – mis à jour le 16/06/2004

Malgré la folle préparation des JO, la capitale grecque n’a jamais été si attrayante. Du Parthénon aux quartiers branchés, promenade dans une cité qui bouge et ne dort jamais

A Syntagma, à Omonia, dans les rues du Pirée, à Gazi et jusque dans les allées chics de Kolonaki, les marteaux piqueurs soulèvent des nuées de poussière dans un concert tonitruant. A moins de soixante jours des Jeux olympiques, la cité poursuit son marathon. «Son pouls bat à un rythme chromatique», disait d’elle Henry Miller. Aujourd’hui, il bat à plus de cent à l’heure. Les ouvriers travaillent d’arrache-pied pour recouvrir routes et trottoirs d’un nouveau ruban de bitume (au total, 250 kilomètres d’asphalte sont remis à neuf), pour parsemer la ville de fleurs et de jeunes arbres, redorer ses façades, rénover ses hôtels. Athènes a décidé d’accueillir les Jeux parée de son plus beau costume. Comme pour les défilés de haute couture, la pièce devrait être prête juste à temps pour monter sur le podium.

Après des années d’urbanisation sauvage et de pollution à outrance, la capitale la plus orientale de l’Europe, désormais dirigée par la très dynamique maire Dora Bakoyannis, met tout en œuvre pour effacer sa mauvaise image. Et convaincre ses visiteurs de rester flâner quelques jours dans ses murs avant de filer sur les îles… Pour cela, elle possède d’ores et déjà quelques bons arguments. Car il suffit désormais de gravir ses collines, d’explorer ses terrasses et ses ruelles piétonnes pour se rendre compte que respirer à Athènes n’est plus une utopie.

PARADIS DES FASHIONISTAS, LES RUES TSAKALOF, SKOUFA OU MILLIONI

Depuis à peine quelques mois, la Grande Promenade borde le site majestueux de l’Acropole (toujours en travaux et ce jusqu’en 2010, hélas!). Soit 3 kilomètres de bande piétonne qui conduit paisiblement de site en site le long des oliviers et des ruines antiques. Au pied de l’ancienne agora, la rue Adrianou égrène les terrasses de café avec douceur. «Ce parcours donne au visiteur le sentiment d’être dans un grand parc archéologique, explique Fotis Giannopoulos, responsable de l’Unification des sites archéologiques d’Athènes. Il faut se rappeler que 4 000 voitures traversaient chaque jour cette zone.» Un sacré bol d’oxygène pour les touristes comme pour les Athéniens ravis.

Sorti du centre historique, circonscrit aux vestiges antiques et à la vieille ville de Plaka (jolie, mais attrape-touristes), la cité déborde de modernité. La nuit, le quartier de Psiri, de l’autre côté de Monastiraki, s’illumine de toutes parts. Les bars à ambiance et les restos au design dernier cri confèrent à ses placettes et ses ruelles une joyeuse ambiance arty. Truffé d’entrepôts et de petites usines, cet ancien quartier de confection s’est littéralement transformé l’espace de ces cinq dernières années. De nombreuses galeries d’art contemporain, comme celle de la jeune Belge Els Hannape, s’y sont installées, au point d’en faire une sorte de Soho grec en miniature. Sur la place Iroon, le son des guitares traditionnelles s’échappe des tavernes, tandis qu’à partir de minuit (et pas avant!) les platines des DJ valsent dans les clubs. Un peu plus à l’est, les bars et les restos de Gazi font aussi le plein. Au Mamakas, rue Persephonis, les jeunes Grecs sirotent des cocktails dans un décor blanc immaculé, souvenir des vacances à Mykonos, où le même resto-bar existe. Le tout, face aux cheminées de l’ancienne usine à gaz transformée en un vaste complexe culturel. Son nom: Technopolis, la cité des arts. Les bâtiments de l’usine (entrepôts, four ou citernes) ont été réhabilités en bureaux pour héberger la première radio libre d’Athènes (Athènes 984, qui propose pendant les JO, sur la fréquence 104.4, un programme international), les bureaux de Technopolis, un musée consacré à Maria Callas et des salles de concert ou d’expositions temporaires. Dans cette friche industrielle, les projets ne cessent de se multiplier. D’ici à cinq ans, un vaste complexe cinématographique devrait y voir le jour, avec notamment un musée et plusieurs salles de cinéma, dont une, évidemment, en plein air.

Pour l’heure, l’on se presse dans les rues de Kolonaki, dans ses cafés aux grandes terrasses huppées et, surtout, dans ses innombrables boutiques. Il faut voir les belles Athéniennes parader sur leurs hauts talons, le visage masqué par d’immenses lunettes de soleil, les mains pleines de sacs… Paradis des fashionistas, les rues Tsakalof, Skoufa ou Millioni concentrent tout ce que la ville fait de plus chic et de plus tendance. Juste au-dessus de ce temple du paraître se cache l’un des endroits les plus paisibles d’Athènes: la colline du Lycabette, pour laquelle la mairie s’apprête à verser la somme de 3,5 millions d’euros en vue de son réaménagement. Un funiculaire hisse les touristes (jusqu’à 3 heures du matin) au sommet, riche en émotions. Une église orthodoxe aux murs blanchis à la chaux domine le paysage, à côté du restaurant Orizontes Lycabittou et de sa magnifique terrasse. Vue d’en haut, Athènes, la blanche, scintille de mille paillettes d’or sous l’effet du soleil. De là, la ville paraît presque endormie. Simple effet d’optique.

Car les fêtards savent qu’Athènes ne se couche jamais. Dès le début du mois de mai, les oiseaux de nuit (nippés comme des gravures de mode) migrent sur les plages. Pour débuter la soirée, direction Mikrolimano: le plus petit port du Pirée et le plus charmant, où déguster du poisson dans une ambiance un brin smart. Cap ensuite sur les clubs qui s’étendent au bord de la mer, de Glyfada à Varkisa, en passant par Voula et Vouliagmeni. Sur l’avenue Poseidonos à Glyfada, quartier bientôt relié au centre par le tramway, les bars s’affichent tous plus modernes, plus sophistiqués, plus remplis aussi… Design minimaliste au Galea, qui s’ouvre sur la mer, puis déco boudoir un brin volage au De Stijl (à Voula), vaste club niché au pied d’une crique où se donne rendez-vous la jeunesse dorée et survoltée d’Athènes. Vers 4 heures du matin, c’est du côté des bouzoukias que l’ambiance monte. Les Grecs sont des inconditionnels de ces cabarets aux allures de boîtes où de jeunes chanteurs gominés se produisent en compagnie de joueurs de violons et du bouzouki, le fameux instrument d’origine turque. Au Romeo, à l’entrée de Glyfada, le spectacle est autant dans la salle que sur scène. Toute la nuit, des serveuses passent entre les tables avec des plateaux de fleurs dans les bras, que les fans s’empressent de jeter aux pieds des chanteurs… Telles des offrandes faites à des dieux d’un nouveau genre.

Ναι! Και άλλα… Πολλά

Ξεκινώ με μιαν υπενθύμιση θέτοντας εκ προοιμίου το θέμα της ιστορίας της ΕΑΧΑ Α.Ε. Η Καθημερινή είχε αναδείξει την πεζοδρόμηση της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου ως ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα του 2001. Σχολιάζοντας κανείς την πορεία της ΕΑΧΑ ΑΕ, εφ όσον φαίνεται να έχουμε φτάσει σε ένα πιθανό τερματισμό της λειτουργίας της, θα ήταν καλό να επιμέναμε ώστε κάποια πράγματα να μην τελειώνουν ή να μη συνεχίζουν (;) τόσο άδοξα.

Κατ’ αρχήν, για να υποστηρίξει κάποιος την αποστολή ενός φορέα (και αναφέρομαι στο άρθρο σας της 18ης Οκτωβρίου 2007, Παράταση ζωής για την Εταιρεία Ενοποίησης;) ή ενός θεσμού πρέπει να γνωρίζει την αποστολή, να την αποδέχεται και να την ενστερνίζεται.

Αμφιβάλλω εάν η σημερινή διοίκηση της ΕΑΧΑ ΑΕ έχει καταφέρει να κάνει κάτι από αυτά. Για τον απλό λόγο ότι αποστολή της ΕΑΧΑ πέρα από την υλοποίηση περί των 60 μικρών και μεγάλων έργων ήταν –στην πράξη- να επισπεύσει το ενδιαφέρον της πολιτείας και των πολιτών για το τι πρέπει να γίνει στην Αθήνα και στο Ιστορικό της Κέντρο (ξεφεύγοντας λίγο από τα γραφειοκρατικά άντρα των υπουργείων, των δήμων και των οργανισμών που καλά σχεδίαζαν και λίγο υλοποιούσαν). Θέλετε γι’ αυτό ένα παράδειγμα;

-       Τα χρόνια, ίσως, που οι πεζόδρομοι αποτελούσαν σχεδιασμό μόνο;

-       Τα χρόνια που είχαν να ανακατασκευαστούν τα πεζοδρόμια και το οδόστρωμα της Περικλέους, της Λέκκα, της Κολοκοτρώνη, της Πραξιτέλους, (…);

-       Τα χρόνια που με δυσκολία έβλεπε κάποιος ουρανό ή την αρχιτεκτονική των κτηρίων στην Αθήνα εξ αιτίας των διαφημιστικών πινακίδων;

-       Τα χρόνια που τα τουριστικά λεωφορεία πάρκαραν στην Ακρόπολη;

Κατά κάποιο τρόπο το ενδιαφέρον αυτό έγινε πράξη. Ακόμα και η αντίδραση των κατοίκων, των πολιτών, κυοφόρησε μιαν αντιπαράθεση για την Αθήνα (από την αποτυχία της πλατείας Ομονοίας έως το Destroy Athens, κάπου ενδιάμεσα, σε κάποιο σημείο, ως «σημείο» ακριβώς, υπάρχει και το έργο της ΕΑΧΑ ΑΕ.

Αυτή είναι μια αποστολή (μάλλον). Να υπάρξεις σημείο αναφοράς στην πόλη όχι ως περιφερόμενη αγελάδα αλλά ως παρέμβαση χειροπιαστή.

Να ξέρεις την αποστολή σου λοιπόν. Ή να την τραβάς από τα μαλλιά, αν θέλεις, προκειμένου να μην κατακλύζονται όλα από στασιμότητα. Και να μην μένεις σε 2-3   –ίσως-  (ποιος το ξέρει;) εναπομείναντα έργα από τη μια πλευρά και από την άλλη της Αθήνας.

Άλλο παράδειγμα «ενδιαφέροντος»:

Η μεγαλύτερη απαλλοτρίωση χώρου στο Κέντρο της Αθήνας για να παραδοθεί ως ελεύθερος χώρος στους πολίτες, αυτή της Κορεάτικης Αγοράς, έγινε «υπο-είδηση», ένα φύρδην μίγδην συνονθύλευμα γκαζόν, κορμών και αδιαφορίας με πέντε δέντρα (άντε έξι…). Τέσσερα χρόνια πέρασαν και δεν έχει λυθεί ο γόρδιος δεσμός (;) ενός μικρού αδιεξόδου στο Ρουφ για να μεταφερθεί το αμαξοστάσιο του ΗΛΠΑΠ. Και αυτό για ποιο λόγο βαθύτερο? Για να αναδειχθεί ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού… Όχι! Καλύτερα πρώτη θέα τα τρόλεϊ.

Η ΕΑΧΑ ΑΕ δεν θα έπρεπε να μετρά εκκρεμότητες. Θα έπρεπε να μετρά χιλιόμετρα ενδιαφέροντος για την πόλη (και λάθη, αν θέλετε…). Αλλά όχι εκκρεμότητες (λογιστικές;)

Εφ όσον λοιπόν είναι φορέας με τεχνογνωσία (όση της απέμεινε) μετριέται η ζωή της με χρόνια; Με ένα διάστημα παράτασης; Πέντε; Η γνώση έχει ημερομηνία λήξης; Τόσα βολεύουν όσους λειτουργούν με ορίζοντα εκκρεμοτήτων; Προστίθενται σε αυτά και οι εκκρεμότητες Θεσσαλονίκης, Πάτρας, Πειραιά, Ηρακλείου, Νέας Σμύρνης, Καματερού;

Για κάποιους η διαχείριση της γνώσης έχει υπάρξει βάση πολιτισμού : σχολείο, πανεπιστήμιο, διαφωτισμός…

Για άλλους, όπως για τη σημερινή διοίκηση της ΕΑΧΑ ΑΕ φαίνεται ότι είναι θητεία! Κι άλλος ένας της σχολής της αγγαρείας. Κι άλλος ένας που δεν θέλει να ενοχλείται και να ενοχλεί.

Ας ενοχληθούμε και λίγο!

Και κυρίως ας ενοχλήσουμε!

Ποιος ξέρει; Μπορεί κάτι να μείνει.

Από την Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας ΑΕ:

Πάρκο Κεραμεικού, Ερμού, Απ. Παύλου, Δ. Αρεοπαγίτου, Αδριανού, πολιτιστικές δραστηριότητες, τεχνοτάξια, επικοινωνία, δικαστικές μάχες, Ομόνοια, Σύνταγμα, Κουμουνδούρου, Μοναστηράκι, πλ. Δημοπρατηρίου, πλ. Ταξιαρχών, πλ. Αβησσυνίας, δρόμοι στην Πλάκα, δρόμοι στο εμπορικό τρίγωνο, Φιλόπαππος, Αρχαία Αγορά, Κλιτύες Ακρόπολης, Ολυμπιείο, Διαφημιστικές Πινακίδες, όψεις κτηρίων, διαφημιστικές πινακίδες (που δεν έμειναν)… κ.ά. Ναι και άλλα.!