Δεν τελειώνει!!

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ που πρέπει να γίνεται. Το βασικό πρόβλημα είναι το πώς γίνεται αυτός ο διάλογος!

Πρόχειρα, δια βοής, σε χωνευτήριο, με κορώνες και σιωπές, με επίδειξη δύναμης και απειλών, με ισοπεδωτισμούς, με επιχειρήματα κατά το δοκούν και κατά το συμφέρον, με λογική σειρά (μαζί), με φωνές, σε αφασία ή σε οπτασία, με φαντασία ή με ανταρσία, με αγανάκτηση αλλά και με ύφος εθνοσωτήριο, με καταστροφολογίες και με απορρίψεις, με συναίνεση και με αντίδραση, με συγκατάβαση, με μοιρολατρεία, με ειρωνεία, με κυνηγητό, χωρίς κριτήρια, με βιασύνη, σε παράκρουση, χωρίς ροή, χωρίς συνέχεια, με πάθος αλλά χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον καθώς οι περισσότεροι κοιτούν απλώς να γλιτώσουν ή να κερδίσουν κάτι, με απογοήτευση, με απορία, με βρισιές, με εντάσεις, με εκβιαστικά διλήμματα ανακατεμένα με σωστά διλήμματα, με προοπτική αλλά χωρίς πρόγραμμα, με αγωνία, με άγχος αλλά χωρίς συνέπεια, με φωνές που πετάγονται και μετά σβήνουν, με φωνές ιστορικά σβησμένες που ξαναπετάγονται, με υλικά εμποτισμένα από το κακό παρελθόν, με υλικά ανίκανα να παραγάγουν μέλλον.

Πάντως χωρίς αποτελεσματικότητα. Χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί διαφορετικά σήμερα δεν θα ήμασταν με το ένα πόδι στον τάφο! Αν όχι με τα δύο πια και μισοσκεπασμένοι. Το σκάψιμο θα γίνει εκατοστό – εκατοστό, αν όχι χιλιοστό-χιλιοστό. Κάθε στιγμή, κάθε ημέρα. Πρέπει τα χέρια να καθαρίσουν το χώμα που μας θάβει συνεχώς, πόντο – πόντο από τώρα, από αυτή τη στιγμή. Πόσο χώμα θα βγάλουμε σήμερα? Σήμερα 10 Σεπτεμβρίου 2011 πόση καταστροφή θα βγάλουμε από πάνω μας? Φοβάμαι και πραγματικά θέλω να με διορθώστε, πως καθόλου. Ούτε έναν κόκκο…  Ακούω μόνο τις φτιαριές να πέφτουν άμπουλους.

Κοιτάξτε! Εγώ δεν ξύπνησα χτες το πρωί με σκοπό να αμφισβητήσω, πόσο μάλλον να σας αφαιρέσω, το δικαίωμα της άποψης, της κριτικής, του αγώνα. ΕΣΕΙΣ κάνατε μια δημόσια παρέμβαση, όπου η αγανάκτησή σας καταλογίζει ευθύνες και ονομάζει θύτες τους κυβερνητικούς και πολιτειακούς παράγοντες.

Εγώ αναρωτήθηκα εάν ΕΣΕΙΣ ως ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΔΗΜΑΡΧΟΣ (2006), ως ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΩΝ (2006), ως Δημοτική Σύμβουλος από το 1986, όπως λέτε και μάλιστα ΠΡΩΤΗ σε ψήφους από το 1994, ως Πρόεδρος Δημοτικής Επιχείρησης, ως μέλος Διοικητικών Συμβουλίων και ως Βουλευτής αισθάνεσθε ότι έχετε αρμοδιότητες ή όχι, αισθάνεσθε μέρος των κυβερνητικών και πολιτειακών παραγόντων ή όχι και τέλος, εάν αισθάνεσθε «θύτης» ή όχι.

Προφανώς και από την τωρινή σας απάντηση φαίνεται πως όχι.

Εμένα αυτό δεν μου «κολλάει» λογικά…! Αναρωτιέμαι τι σημαίνει, μετά από όλα αυτά, η πρότασή σας «Τό νά βαρύνεσαι όμως συνολικά, αν και εισαι ενα και μόνον ατομο, γιά τά διαχρονικά πολιτικά καί πολιτειακά λάθη τών μεγαλουπουργών, τών κυβερνήσεων ακόμα καί τών Δημάρχων ειναι λάθος.»

Τι άλλο θα έπρεπε να είχατε γίνει για να αποτελείτε κυβερνητικός ή πολιτειακός παράγοντας;

Ας είναι…

Θέτετε ένα προσωπικό ζήτημα και με ρωτάτε εάν και εγώ αισθάνομαι υπεύθυνος και θύτης επειδή ήμουν στην ΕΑΧΑ για πέντε χρόνια. Θα σας απαντήσω με ειλικρίνεια καθώς δεν θα προσπαθήσω ούτε να ξεπεράσω το τι ακριβώς ήμουν (ώστε να θεωρηθεί σφετεριστική ή καταχρηστική η απάντησή μου σε σχέση με αυτό που ακριβώς ήμουν) αλλά ούτε και να παρουσιαστώ ως άλλος ένας «που δεν ξέρει και δεν είδε».

Στην Ενοποίηση ΕΙΧΑ αρμοδιότητες και εάν δεν κατάφερα να πείσω ότι η Πλατεία Ομονοίας ΔΕΝ είναι δημόσιο ουρητήριο προφανώς και απέτυχα. Και εξ αιτίας της αποτυχίας αυτής (και προφανώς κάθε αποτυχίας) έχω κι εγώ μερίδιο συνενοχής γιατί ακριβώς υποστηρίζω ότι είχα αρμοδιότητες τις οποίες και αποδέχομαι.

Αποδέχομαι επίσης την ευθύνη που προκύπτει από το γεγονός ότι είμαι ακόμα άλλος ένας που είδε την απαξίωση του Ιστορικού Κέντρου να έρχεται (και ήλθε) χωρίς να έχει αντιδράσει με τον πιο κατάλληλο τρόπο ώστε να μην φτάσουμε εδώ.

Ταυτόχρονα εδώ υπάρχει και το θέμα –πολύ πιο σημαντικό- εάν η ΕΑΧΑ, που είχε αναλάβει να κάνει συγκεκριμένα έργα στο Κέντρο είναι δυνατόν να αναλάβει ευθύνες για την απαξίωση του Κέντρου. Η «παύση» της για μια πολύ μεγάλη χρονική περίοδο όμως φέρει σίγουρα ευθύνες καθώς αποτέλεσε σημαντική πολιτική επιλογή για την έκβαση της κατάστασης στο Κέντρο της Αθήνας.

Αυτό που έγραψα χτες ήταν ότι η ΕΑΧΑ επί Καλαντίδη παρενέβη ουσιαστικά στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της. Θέλετε να αναρωτηθούμε εάν μια πιο επιτυχημένη ανάπλαση της Πλατείας Ομονοίας θα είχε εμποδίσει την υποβάθμιση της περιοχής γύρω από αυτήν; Ας το κάνουμε. Την απάντηση δεν την ξέρουμε με σιγουριά. Ξέρουμε όμως με σιγουριά ότι η βλάστηση που τοποθετήθηκε -και παρέμεινε για χρόνια- έδωσε άνετο κάλυμμα σε κάθε λογής παραβατική δραστηριότητα. Όπως επίσης ξέρουμε με σιγουριά ότι κανένας μετά την διαπίστωση της αποτυχίας, όπως λέτε, δεν ασχολήθηκε με το θέμα!!

Και  αυτό ακριβώς λέω. Ότι οι κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες μετά το 2004 ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΑΝ για το Κέντρο της Αθήνας!! Τι να κάνουμε τώρα; Να πούμε πως έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον;

Για να μην κουράζουμε άλλο το πολύ φιλόξενο site: Ξέρω πόσο στοίχισε η ανάπλαση της πλατείας Ομονοίας όπως και πόσο θα στοίχιζε μια νέα μικρή διορθωτική παρέμβαση. Το θέμα μας δεν είναι εκεί αλλά στο γεγονός ότι ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 2004 και μετά. Μέχρι τώρα που ξαναέγινε πολιτικό και ουσιαστικό θέμα πρώτης γραμμής.

Τέλος, να σας πω ότι χτες έδωσα κάποια ποσοτικά στοιχεία ένδειξης ενιαφέροντος. Νομίζω όμως ότι το βασικό και απόλυτα ποιοτικό κέρδος από τις παρεμβάσεις του «τότε» (δεν έγιναν πια και στην εποχή του Αττίκ ούτε πριν 12 χρόνια, αλλά μόλις το 2004) ήταν ότι γέννησαν (από τα λάθη και τα σωστά) ένα μεγάλο ενδιαφέρον για την πόλη, το οποίο φρόντισαν κάποιοι να εξαφανίσουν. Πιο πρακτικά, αν πάρουμε για παράδειγμα την απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων (κάτι που χρειάστηκε να ξαναξεκινήσει πέρυσι…) θα μπορούμε να πούμε ότι και ανθρώπινες ζωές σώθηκαν αλλά και καταπολεμήθηκε ο εθισμός στην ανομία και στην παρανομία. Με έργα! Το ξέρω ότι σας άρεσε και ότι συμμετείχατε. Αυτό ακριβώς λέω από χτες : ΌΤΙ ΕΙΧΑΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Όμως και στα καλά και στα κακά…

——————————————————————————————————————————————————————————————————-

Απάντηση Φωτεινής Πιπιλή

Φωτεινή Πιπιλή / 11 Μάι 2011

.l Κύριε Γιαννόπουλε. Τό νά διεκδικείς συμμετοχή στά κοινά,ειτε ως δημοτικός σύμβουλος,ειτε ως βουλευτής ειτε ως Δήμαρχος σου αφαιρεί΄ τό δικαίωμα νά εχεις αποψη και γνώμη. Νά ασκείς κριτική,Νά αγωνίζεσαι για νά γίνει η πόλη σου καλλίτερη,οπως εχω αγωνισθεί εδώ καί πολλά χρόνια καί μάλιστα μέ επιτυχία σέ ορισμένα,οπου πέρασε η γνώμη μου. Τό νά βαρυνεσαι ομως συνολικά,αν και εισαι ενα καί μόνον ατομο,γιά τά διαχρονικά πολιτικά καί πολιτειακά λάθη τών μεγαλουπουργών,τών κυβερνήσεων ακόμα καί τών Δημάρχων ειναι λάθος. Μάλιστα τό γράφετε εσείς πού υπήρξαττε οπως λέτε στήν Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων,επί εποχής του προέδρου Γιάννη Καλαντίδη. Αφού λοιπόν αμφισβητείτε,χωρίς νά γνωρίζετε τήν προσωπική μου δράση- ακόμα καί ως μέλος του Δ.Σ τής ΕΑΧΑ – αφού ειρωνικά αμφισβειτείτε τά γραφόμενά μου,και ζητάτε απάντηση στό υποθετικό σας ερώτημα αν ειμαι θύτης η θύμα ολων τών λαθών από τήν πλευρά τής εκτελεστικής εξουσίας,τής Αστυνομίας,τής δημοτικής αστυνομίας τής Νομαρχίας,κα. σας επιστρέφω τό ερώτημα. Εισαστε αρα και εσείς «θύτης» αφού εισασταν στήν ΕΑΧΑ οταν επικυρώθηκε μετα πολλών αρχιτεκτονικών καί πολιτικών επαίνων,αυτό τό πανάκριβο τερατούργημα ,οπως αποδείχθηκε,τής πλατείας Ομονοίας.Γιατί θα γνωρίζετε καί πόσο στοίχισε η μετατροπή της σέ …δημόσιο ουρητήριο καί υπαιθριο ξενώνα κάθε παραβατικότητας ,οπως επίσης καί πόσο στοίχισε τό Σημητικό οραμα των Ολυμπιακών Αγώνων ! Οσο για τά αλλα Σημιτικά εργα-πού δέν τάαπαξιώνω συνολικά- σας θυμίζω τό «κράξιμο» πού επεσε για τήν πολυδάπανη εγκατάσταση αναβαθμιζόμενων φρακτών,στήν αρχή τής οδού περικλέους πού καταργήθηκαν ,εν μιά νυκτί.Τό θυμάσθε σίγουρα! Καί ο Γιάννης καλαντίδης,οντως πρόσφερε εργο. Αλλά εκείνη τήν εποχή,δέν υπήρχαν τά σημερινά προβλήματα στό κέντρο τής Αθήνας-τότε πρίν από δώδεκα χρόνια,τήν περίοδο πού εξυμνείτε. Αλλη Αθήνα,αλλες εποχές!

Και ως κάτοικος του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας (και γέννημα-θρέμμα) αγανακτισμένη! Από τι όμως;

Να τα πάρουμε με τη σειρά;

Λέτε κα Πιπιλή: “Θύτες όλοι οι υπεύθυνοι και αρμόδιοι κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες.” Και πιο κάτω όμως: “Αγωνίζομαι διαχρονικά ως δημοσιογράφος, ως δημοτική σύμβουλος και τώρα ως βουλευτής.”

Τελικά είστε ανάμεσα στους υπεύθυνους και αρμόδιους κυβερνητικούς και πολιτειακούς παράγοντες ή όχι; Άρα είστε κι εσείς ως τέτοιος (παράγων) θύτης ή όχι;

Βασικό ερώτημα: Είστε ως τέτοιος παράγων αρμόδια ή όχι;

Πιο βασικό ερώτημα: Εαν δεν είστε, γιατί όλοι θέλετε να γίνετε Δήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι και Βουλευτές; Για να είστε ή για να μην είστε αρμόδιοι; Επειδή έχετε ή επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα;

Και τώρα λίγη ιστορία:

Ο “αρχής γενομένης” βασικός υπαίτιος Σημίτης (όπως λέτε) επένδυσε ανάμεσα στο 2000 – 2004, 120 εκατομμύρια ευρώ για αναπλάσεις και έργα στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας. Το ξέρετε καλά γιατί ήσασταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας ΑΕ. Τότε με τον Γιάννη τον Καλαντίδη. (Να το λέμε το όνομα για να μην το ξεχνάμε…) Που όποτε είχε πρόβλημα έπαιρνε στο τηλέφωνο τον “αρχής γενομένης” Σημίτη και του το έλυνε. Την περίοδο εκείνη μάλιστα ο Δήμαρχος Αβραμόπουλος συμμετείχε σε όλα αυτά με πινακίδες που έλεγαν ότι στην περιοχή κάνει αναπλάσεις ο Δήμος Αθηναίων…!

Θέλετε να σας υπενθυμίσω τα χρήματα που επένδυσε ο κ. Καραμανλής μέσω του δικού του (όπως και της Δημάρχου κας Μπακογιάννη) προέδρου της ΕΑΧΑ ΑΕ κου Γριβέα: 500 χιλιάδες ευρώ!!! Για την ανάπλαση της οδού Κτενά και της οδού Ρόμβης. Αντε και άλλα τόσα για την ανάπλαση της οδού Μακρυγιάννη πριν τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης. Το γράφω έτσι γιατί η ανάπλαση της πλατείας Μοναστηρακίου καθώς και οι απαλλοτριώσεις στην Κορεάτικη Αγορά ήταν προαποφασισμένες και αναγκαστικά τοποθετήθηκαν τα χρήματα. (Η δικαιοσύνη υποδεικνύει να πούμε  ότι η κα Μπακογιάννη κυνήγησε πολύ την ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης της Κορεάτικης. Μέχρι εκεί νομίζω όμως…). Ας μην μιλήσουμε για τη συνέχεια του κου Κακλαμάνη… “Η πιο καθαρή πόλη της Ευρώπης” και τα λοιπά…

Το κέντρο λοιπόν της Αθήνας υπέστη την αδιαφορία που επέλεξε ο κ. Σουφλιάς επί εξαετίας γιατί “ο θειός του έχει και αυτός ανάγκες στο χωριό του και δεν μπορούν να πηγαίνουν όλα τα χρήματα στην Αθήνα”!

Εσείς κα Πιπιλή ξεπεράστε τη (ξεπετάξτε τη) έτσι απλά αυτήν την ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ: “Μην αρχίσετε να μου λέτε τώρα, η ΝΔ τι έκανε; Ο Παυλόπουλος;  Η Ντόρα, ο Κακλαμάνης; Γιατί ό,τι και να πείτε θα συμφωνήσω μαζί σας!”

Θα συμφωνούσα μαζί σας, ειλικρινά, στο ζήτημα της αργοπορίας και της καθυστέρησης της εφαρμογής των μέτρων από τη σημερινή κυβέρνηση, αν η διαφαινόμενη προσέγγισή σας δεν ήταν απλά απαξιωτική. Τουλάχιστον έχουν ένα σχέδιο, έχουν δείξει ένα ενδιαφέρον και ξανάγινε το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας πολιτικό θέμα πρώτης γραμμής, πριν από το θλιβερό χθεσινό επεισόδιο.

Συσκέψεις – ξεσυσκέψεις με κάποιον τρόπο το παλεύουν! Εσείς ως Δημοτικός Σύμβουλος ή Βουλευτής πώς το παλέψατε επί εξαετίας;

Και για να τελειώνουμε με την ιστορία: Ακόμα και εκείνοι οι πρώτοι μετανάστες που δούλεψαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες έχουν φύγει από το Ιστορικό Κέντρο και μένουν μαζί με τους υπόλοιπους αστο-μικρο-μεγαλο-προλεταριο-δήθεν Έλληνες στα προάστεια.

Επι του προκειμένου:

1. Τα μέτρα για το Ιστορικό Κέντρο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ είναι σύνθετα και πολλαπλά. Και αυτό το γνωρίζετε πολύ καλά! Το πρόβλημα δεν είναι ούτε αποκλειστικά αστυνομικό ούτε αποκλειστικά μεταναστευτικό ούτε αρχιτεκτονικό ούτε οικονομικό αλλά όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα. Άρα μην κατηγορείτε τους πολυελαίους για τον απλούστατο λόγο ότι όπου υπάρχουν πολυέλαιοι υπάρχουν και άνθρωποι που ανταποκρίνονται στην αξία τους. Με πιο απλά λόγια: Ένα Ιστορικό Κέντρο αναβαθμισμένου -απ ‘όλες τις απόψεις- επιπέδου ζωής δεν εγκαταλείπεται στην εγκληματικότητα και στην απαξίωση.

2. Ναι χρειάζεται μεγάλη ταχύτητα, πολύ μεγάλη ταχύτητα. Δεν την επιδεικνύει κανείς δυστυχώς στην Ελλάδα από την εποχή του Καποδίστρια… Ας κάνουμε ό,τι μπορεί ο καθένας για να επισπεύσουμε και να κάνουμε τους ρυθμούς ταχύτατους. Αυτό ως βουλευτής μπορείτε να το κάνετε;

[Ο Γιάννης ο Καλαντίδης (μόνος του) όμως σε 3 χρόνια ολοκλήρωσε πάνω από 70 παρεμβάσεις (μεγάλες και μικρές) στο Κέντρο. Έτσι για να το έχουμε στο νου μας!]

3. Κατά τη γνώμη μου, ναι, είναι ρατσιστής και ξενόφοβος, όποιος συλλήβδην κατηγορεί τους μετανάστες που βρίσκονται στην Αθήνα. Δεν ευθύνονται για την εγκατάλειψη της Αθήνας ούτε και για το γεγονός ότι μαζεύτηκαν εκεί, επειδή απλά “εκεί” υπάρχουν άδεια σπίτια για να βρουν καταφύγιο. Μπορεί να είναι λίγο πιο περίπλοκο, αλλά δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί. Η ουσία είναι ότι τα σπίτια άδειασαν από την αδιαφορία μας να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον αντάξιο της Ιστορίας και σημασίας του Κέντρου. Και βέβαια ανθρώπινο. Και επίσης άδειασαν -λένε- από το συμφέρον που έχουν/είχαν κάποιοι να υποβαθμιστεί το Κέντρο. Δεν μιλώ εκ του ασφαλούς. Τώρα εάν δεν σας καλύπτει το ότι εργάζομαι στο κέντρο της Αθήνας τα τελευταία 13 χρόνια (από το πρωί έως το βράδυ) αλλά μένω στην Αγία Παρασκευή λυπάμαι… Όποτε χρειάζεται να φεύγω στις 12 ή στις 2 (το βράδυ) από το γραφείο λυπάμαι περισσότερο!

4. Δεν είναι πολυέλαιος ότι το Κέντρο πρέπει να κατοικηθεί,  από μόνιμους κατοίκους αλλά και από ανθρώπους που εργάζονται και παράγουν σε αυτό: Να σταματήσει η απομάκρυνση των υπηρεσιών από το Κέντρο, να σταματήσει η απομάκρυνση του εμπορίου και της μικρής βιοτεχνίας από το Κέντρο. Να αποκτήσει πάλι δημιουργικό και παραγωγικό πληθυσμό! Ανανεωμένο οικονομικό υπόβαθρο.

5. Ο μαρασμός του Κέντρου είναι αποτέλεσμα πρωτίστως της αδιαφορίας μας. Στο σημείο που έχουμε φτάσει η προσπάθεια θα είναι πολύ πιο δύσκολη και πιο χρονοβόρα. Με ελαφρότητα όμως του τύπου “αγανακτισμένοι πολίτες” δεν θα λυθεί το πρόβλημα ούτε θα αξιολογηθεί ως “κατ’επείγον”. Μάλλον θα ορθώσει μεγαλύτερα αδιέξοδα.

6. Αρμοδιότητες έχουν όλοι. Καταδείχτηκαν όλες στο Πόρισμα της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής πριν ένα χρόνο περίπου. Αναλυτικά μετά από τουλάχιστον 5 συνεδριάσεις της. Θέληση να επωμιστούν τα βάρη τους όμως λίγοι επιδεικνύουν!

7. Στην πράξη: Μου άρεσε όταν ήμουν στην ΕΑΧΑ μια κουβέντα ενός καναδού καθηγητή: ‘Όποιος βρίσκεται στο κέντρο των πραγμάτων διαχειρίζεται το χάος πολύ πιο εύκολα”. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν ΣΗΜΕΡΑ έστω χωρίς σχέδιο (αν και σχεδιασμός και εικόνα υπάρχουν) με όποια παρέμβαση είναι άμεσα υλοποιήσιμη, όποιο χαρακτήρα και αν έχει (πολεοδομικό, αρχιτεκτονικό, αστυνομικό, κοινωνικό, οικονομικό), όποιου μεγέθους και αν είναι μόνο και μόνο για να ξαναβάλουμε το Κέντρο στο κέντρο των πραγμάτων. Το χάος θα μας φοβίσει λιγότερο καθώς θα έχουμε πιάσει την αρχή.

———————————————————————————————————————————————————————————————————

Άρθρο Φωτεινής Πιπιλή στο aixmi.gr ( http://www.aixmi.gr/index.php/meionothta-athinaiwn-thrinei-nekroths/ )

Η μειονότητα των Αθηναίων θρηνεί το νεκρό της

Να που το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Κυριολεκτικά! Με θύμα έναν 44χρονο ανύποπτο Αθηναίο πολίτη. Δολοφόνοι, τρία μέλη των αμέτρητων εγκληματικών συμμοριών που κατοικοεδρεύουν ανενόχλητοι στο κέντρο των Αθηνών. Θύτες όλοι οι υπεύθυνοι και αρμόδιοι κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες. Οκτώ συσκέψεις από το Φεβρουάριο του 2010 έχουν γίνει με την παρουσία ή υπό την αιγίδα του πρωθυπουργού για την αθλιότητα που επικρατεί στο Iστορικό Kέντρο, ενώ για τον Ιούνιο έχει ανακοινωθεί η πολυδιαφημισμένη κυβερνητική παρουσίαση για την αναβάθμισή του. Όπου προέχουν-  σαν δεν ντρέπονται  -τα φρου φρου και τα αρώματα τύπου «επιδότηση ενοικίου σε νεαρά ζευγάρια που θα προτιμήσουν το ιστορικό κέντρο για να κατοικήσουν, εξωτερικό καλλωπισμό εγκαταλελειμμένων δημοσίων κτιρίων» ανατρέποντας κάθε λογική που θέλει πρώτα να μπαίνουν τα θεμέλια -η εκκαθάριση της περιοχής από την εγκληματικότητα και τη λαθρομετανάστευση- και μετά οι πολυέλαιοι.

Μην αρχίσετε να μου λέτε τώρα, η ΝΔ τι έκανε; Ο Παυλόπουλος;  Η Ντόρα, ο Κακλαμάνης; Γιατί ό,τι και να πείτε θα συμφωνήσω μαζί σας! Άλλωστε, όλοι οι πολιτικοί υπεύθυνοι αρχής γενομένης από τον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς του τεράστιου project των Ολυμπιακών Aγώνων -ο Σημίτης, δηλαδή- που για να εξασφαλίσουν φθηνά εργατικά  χέρια, για να γίνουν τα θηριώδη κτίρια ενόψει του 2004, έκαναν την Αθήνα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»! Όπως και οι μετέπειτα υπεύθυνοι για την αθλιότητα του κέντρου τα προηγούμενα χρόνια, πήγαν δια της ψήφου των πολιτών, σπίτι τους!

Προσωπικά ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί της κυβέρνησης του, ο Χρυσοχοΐδης, ο Παπουτσής, ο Ραγκούσης, η Μπιρμπίλη, μας τρέλαναν στις δηλώσεις και στα προγράμματα και στους σχεδιασμούς για την ολική επαναφορά της ζωής, στο κέντρο της Αθήνας, 18 μήνες τώρα. Ήδη είχαν αρχίσει οι κάτοικοι των προβληματικών αθηναϊκών περιοχών, από τον Αγ.Παντελεήμονα, την Κυψέλη, την πλατεία Βάθη, την Ομόνοια, το Μεταξουργείο, να οργανώνονται και να ζητούν βοήθεια.

France Valliccioni

Vernissage le samedi 9 avril à 19h00.

Exposition du 14 avril au 14 mai 2011 du jeudi au samedi de 14h00 à 20h00 et sur rendez-vous.

 “C’est assez simple. Une coquille. Retournée ? Oui – on peut en effet dire cela. Une remarquable prouesse technique. A tremendous feat of engineering – si vous préférez. Un formidable travail de coopération internationale. Son décor blanc et or est typique du goût classique qui s’épanouit sous l’Empire et la Restauration. Un vaisseau magnifique. Entre-nous, vous avez peu d’espoir d’obtenir plus d’informations à son sujet. Le vaisseau est trop précieux pour qu’il se puisse commenter. Le vaisseau est l’arbre suprême. Le vaisseau est – je vous l’ai dit déjà – ainsi conçu. Vous aimeriez des clefs ? La fève peut-être ? Tentez votre chance. Devenez partenaire. Affilié, ça paie. Bienvenue à Hyperchartres.”
France Valliccioni

(fermeture exceptionnelle les 28-29 et 30 avril)
image MAGP : N. Blaya
Le commissariat bénéficie du soutien de la Drac Ile-de-France et de la Ville de Paris.

———————————————————————————————————————–
le commissariat / au Treize / 113, bd Richard Lenoir / 75011 Paris
———————————————————————————————————————–
www.lecommissariat.org / info@lecommissariat.org
———————————————————————————————————————–

France Valliccioni

———————————————————————————————————————–
le commissariat / au Treize / 113, bd Richard Lenoir / 75011 Paris
———————————————————————————————————————–
www.lecommissariat.org / info@lecommissariat.org

Water Walk – 4 juillet-12 septembre 2010, MAGP, Cajarc. Vues de l’installation “le beau projet”.

Le vaisseau est ainsi conçu. C’est assez simple. Une coquille. Retournée ? Oui – on peut en effet dire cela. Une remarquable prouesse technique. A tremendous feat of engineering – si vous préférez. Un formidable travail de coopération internationale. Son décor blanc et or est typique du goût classique qui s’épanouit sous l’empire et la Restauration. Un vaisseau magnifique. Entre-nous, vous avez peu d’espoir d’obtenir plus d’informations à son sujet. Le vaisseau est trop précieux pour qu’il se puisse commenter. Le vaisseau est l’arbre suprême. Le vaisseau est – je vous l’ai dit déjà – ainsi conçu.

Les meilleures politiques urbaines se sont heurtées à des problèmes de financement. La revitalisation de quartiers dégradés sollicitera fréquemment des outils culturels, publics et privés, au point de faire émerger une économie de la culture créatrice de richesse, de sens, et d’emplois. Vous vous attendiez à quoi ?Vous avez entendu parler du vaisseau n’est-ce pas ? Que vous faut-il de plus ? Vous y croyez encore ? Je vous ai déjà vue quelque part ? Tu me laisseras ici plus tard ? Tu ne veux plus me voir ? Mais qu’est-que je t’ai fait ? Je veux bien te croire.

Arrachez les oeillets et détruisez leurs dindes. Eclatez leurs bordures. Faites moi plaisir mon petit. Vengez moi. Vous n’êtes pas comme les autres. Ils ne vous aimeront pas. Ils auront trop peur de vous. Tu les effraies avec ton humour.

Vous cherchez la sopheresse? Elle n’existe pas. Ils vous auront menti. En bout de ligne ? Ecoutez-moi : utilisez le Talisman de contrôle des lignes telluriques pour obtenir des informations du Focalisateur sous le Lac Indu’le. Ensuite, allez vers l’est au Sanctuaire draconique azur près du sud du centre de la Désolation des dragons et observez ce qu’il s’y passe depuis l’escarpement ouest.

HYPERCHARTRES (extraits)

http://www.francevalliccioni.com/#

Όμως το θέμα μου είναι η οικονομία…

Οποιαδήποτε μεταβολή στο δημοσιονομικό σχέδιο της κυβέρνησης προς το πιο χαλαρό, δηλαδή το πιο “ελευθεριάζον” (νεοφιλελεύθερο;), θα ήταν σύμφωνα με τον αρθρογράφο αιτία ή “λόγος” προσφυγής στις κάλπες. Αλλά ο χαρακτηρισμός του πουριτανού, ακόμα και αν αναφέρεται σε μια παλαιοκαπιταλιστική – “διαμαρτυρόμενη”- πρακτική, με ξενίζει. Εάν δηλαδή, διανοηθείς να μη στηριχθείς σε μια τραπεζική (δήθεν αναπτυξιακή και επενδυτική) αδράνεια που οδήγησε σε πρακτικές αγύρτικης κερδοσκοπίας, σε επίπεδο μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, είσαι πουριτανός;

Επειδή όπως πάντα το έκανα το άλμα, ας εξηγηθώ:

Δεν ξέρω πώς εννοεί η κυβέρνηση την προσπάθειά της να ξεφύγει κάπως από το σφικτό πλαίσιο της λιτότητας ώστε να στηρίξει την ανάπτυξη. Ούτε αν έχει σκοπό να το κάνει. Όμως μπορώ να υποθέσω ότι η προσπάθειά της να λειτουργήσει με αυστηρούς φορολογικούς κανόνες και με σταθερότητα στην εφαρμογή τους, δεν παραπέμπει υποχρεωτικά σε πουριτανισμό.

Αλλά και επίσης αν είχα να επιλέξω ανάμεσα στην αγύρτικη νοοτροπία του κέρδους και στον “πουριτανισμό”, μάλλον θα επέλεγα το δεύτερο.

Ο φόβος μου είναι άλλος: Υποθέτοντας ότι τώρα, άμεσα,  λύονται τα αυστηρά δεσμά των “θυσιών” και αντικαθίστανται από τη συνήθεια του εύκολου δανεισμού από ένα τραπεζικό σύστημα που υποβοήθησε την υπόνοια της ασυδοσίας, θα σταματούσαμε να είμαστε -σίγουρα- πουριτανοί! Θα σταματούσαμε να είμαστε και χρεοκοπημένοι; Αναρωτιέμαι μήπως είναι πολύ νωρίς να σταματήσουμε την προσπάθεια λειτουργίας με κανόνες σε όλα τα επίπεδα. Φοβάμαι μήπως η άμεση προσφυγή σε μια χαλάρωση λόγω “αναπτυξιακών υποχρεώσεων” δεν αποφύγει την ανακύκλωση των πρακτικών των παρελθόντων ετών που βάσει της έντονης αδράνειας της κοινωνίας μας, θα οδηγήσει και πάλι τους “επιχειρηματίες” σε κουτοπόνηρες εφορμήσεις και τις τράπεζες σε ένα ακόμα ανελέητο δανειστικό κυνηγητό, που θα αναπαραγάγει την ίδια παθογένεια.

Λυπάμαι, αλλά δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στον ένα πυλώνα “ανάπτυξης” ούτε και στον άλλο. Ο μεν είχε πάθος τελικά με τα Καγιέν και ο άλλος το χρηματοδοτούσε. Με κάνει αυτό “πουριτανό”; Μήπως διαμαρτυρόμενο καπιταλιστή;  

Ποιοί πιέζουν για την ανάπτυξη, εδώ και τώρα; Οι πυλώνες της “ανάπτυξης” που οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία; Η διαφωνία μου, αντιθέτως, φαίνεται παλαιοσοσιαλιστική: Δεν μπορεί η ανάπτυξη να στηριχθεί στο τραπεζικό σύστημα που πουλά όσο-όσο και όπου-όπου υπηρεσίες και μαθήματα “κουρσαρισμού”. Οι επιχειρηματίες πρέπει να έχουν σχέδιο ανάπτυξης, το οποίο θα καταθέσουν. Και οι τράπεζες νοοτροπία στήριξης ενός σχεδίου, με συμβουλευτικές υπηρεσίες για την επιτυχία του και όχι για την μετατροπή του σε ρεσάλτο κοντόφθαλμου κέρδους.

Λοιπόν! Ως μικρός επιχειρηματίας, σε μια χώρα σαλταδόρων, το πήρα απόφαση: Δεν είμαι πουριτανός αλλά δεν είμαι και αγύρτης. Θα περιμένω ακόμα στο πλαίσιο της προσπάθειας να σταματήσει η δύναμη της αδράνειας του νεοπλουτισμού, της ασυδοσίας, της κλοπής.

Κι εσείς εκεί στον 6ο: Κρατηθείτε!

Και αφού αποτελέσουν ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, όπως ας πούμε οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες (παλαιότερα) ή οι ποδηλάτες να επιδιώξουν να μπουν σε έναν αγώνα για την αναγνώρισή τους ως ακριβώς ξεχωριστή, ειδική κοινωνική ομάδα. Υπάρχει κάποιος που αμφιβάλλει ότι πρόκειται για μια μειοψηφία, μια μειονότητα που διεκδικεί ή θα μπορούσε να διεκδικήσει τα δικιαώματά της και το να της αναγνωριστεί η ύπαρξή της ως ξεχωριστή οντότητα;

Οι ίδιοι πρώτα – πρώτα οφείλουν να αποκτήσουν συνείδηση της αξίας τους και μετά να αξιώσουν τη διαφορετικότητά τους! Ας αναδείξουν τις αρετές τους. Ας το συζητήσουν: Γιατί είναι αρετή να πληρώνει κανείς φόρους; Γιατί προσφέρουν κάτι με τη συμπεριφορά τους αυτή στην κοινωνία στην οποία ζουν και λειτουργούν; Πρέπει να επιδιώξουν να συνατήσουν το σεβασμό στη διαφορετικότητά τους!

Υπάρχει ένα ενδεχόμενο να τους αποδεχτεί η ελληνική κοινωνία χωρίς να επιδιώξουν με σθένος και αποφασιστικότητα την ύπαρξή τους; Θα απαντούσα κατηγορηματικά “όχι”. Θα είναι πάντα ένα περιθωριακό, ιδιαίτερο στοιχείο -κάτι σαν Ρομ- που θα πλανάται…

Κατ’ αρχήν αποκτούμε συνείδηση του τι είμαστε μόνο εάν αναγνωριστούμε στο πλαίσιο μιας κοινωνίας. Και αυτοί οι ιδιόμορφοι Έλληνες πολίτες θα νοιώσουν την ευτυχία της ύπαρξης μόνο εάν αναγνωριστούν ως ξεχωριστό τμήμα στο πλαίσο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας (ή εκτός πλαισίου). Μόνο έτσι, μόνο με αυτόν τον τρόπο αποκτά κανείς συνείδηση του τι είναι! Διαφορετικά απλώς είναι και περιφέρεται.

Και πέρα από αυτό, το γεγονός ότι θα υπάρχει μια προσδοκία αναγνώρισης μπορεί να αποτελέσει από μόνο του και ένα συνδετικό στοιχείο για την ύπαρξη και το “δέσιμο” αυτής της ομάδας. Όσο αυτό δε γίνεται, το αποτέλεσμα είναι απλό: θα υφίστανται προσβολές και ειρωνίες από τα υπόλοιπα γκρουπ πολιτών (αγύρτες, τοκογλύφοι, φοροφυγάδες, αυθαίρετοι, τυχοδιώκτες…) στερούμενοι κάθε δυνατότητας δράσης.

Δυο πράγματα ακόμα: Αυτός που αισθάνεται κοινωνικά σημαντικός (1), που του αναγνωρίζεται δηλαδή η ύπαρξή του, μπορεί να παραμείνει και ακέραιος (2). Ανάλογα το πρότυπο θα μου πείτε και θα συμφωνήσω. Το πρότυπο εδώ είναι συγκεκριμένο: ανήκω στην ομάδα “Αυτών που λειτουργούν σύμφωνα με τη νομοθεσία – Αυτών που σέβονται τους κανόνες του κράτους και της κοινωνίας”. Η ακεραιότητα της συμπεριφοράς σε αυτό το πλαίσιο βασανίζεται και πιέζεται καθημερινά. Αδιάλειπτα.

Για να στηριχθεί αυτή η ακεραιότητα, πιστεύω, χρειάζεται κυρίως η εξωτερική ενίσχυση για την αναγνώρισή της και λιγότερο η αποπομπή των ”άλλων”, που στο κάτω – κάτω ων ουκ έστιν αριθμός. Δεν αρκεί η δημόσια αποδοκιμασία κάποιων για να στηριχθεί η ύπαρξη κάποιων άλλων : Χρειάζεται η απόλυτη και η δημόσια αποδοχή τους. Μια κοινωνία πάντα έβαζε φυλακή ή τιμωρούσε με κάποιο τρόπο ή εξοστράκιζε τους κακούς πολίτες της. Δε γινόταν από αυτό και μόνο καλύτερη πολιτεία. Συνέχιζαν να υπάρχουν όλες αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων που είχαν κατά κάποιον τρόπο τιμωρηθεί. Καλύτερη ή κατά κάποιον τρόπο πιο προοδευμένη (με τη θετική έννοια) γινόταν μια κοινωνία που έδινε χώρο σε αυτές τις νέες ομάδες που διεκδικούσαν την ύπαρξή τους (και που είχαν ένα νέο σχέδιο κοινωνικής συμπεριφοράς και συνοχής). 

Συγκεκριμένα: Ένα θέμα είναι η δημόσια διαπόμπευση αυτών που έχουν τραμαυτίσει την ελληνική κοινωνία με τη συμπεριφορά τους και ένα άλλο (τεράστιο) είναι το εάν αυτή η κοινωνία θα έχει τη δυνατότητα, τη δύναμη, το σθένος να μπορέσει να αναπτύξει τους νέους θεσμούς, τα νέα εργαλεία για την δημόσια αποδοχή  και αναγνώριση της αναδυόμενης ομάδας που θέλει να λειτουργήσει με νέους κανόνες και νέους ρυθμούς.  Από τη νέα κυβέρνηση ζητώ και τα δύο και κυρίως το δεύτερο.

Προς το παρόν, το “επιτέλους” κολλά στο ότι κάποιες συγκεκριμένες ενέργειες προγραμματίζονται για το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας μετά από χρόνια σκληρής, ειρωνικής και υποτιμητικής στασιμότητας: Η ΕΑΧΑ αποκτά  αρμοδιότητες, ο θεσμός των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών πάει να ενεργοποιηθεί ξανά στο Γεράνι, ακούγεται πως μερικές “εκδηλώσεις ενδιαφέροντος” θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο της πόλης την ημέρα περιβάλλοντος ανοίγοντας και πάλι την αυλαία μιας κίνησης και ζωής ως ευκαιρία για να πλησιάσουμε την μιασμένη περιοχή, ένα έργο μεγάλο θα πραγματοποιηθεί (Βασ. Όλγας), το Μεταξουργείο θα αισθανθεί ένα θρόισμα ανακαίνισης. Αρχίζουν επιτέλους (λοιπόν) να έρχονται προτάσεις (επιμένω ενδιαφέροντος) από παντού. Και νομίζω ότι πρέπει να είναι καλοδεχούμενες. Θα συνεισφέρουν στην ανάταση, στην εκκίνηση, στη δύναμη που θα σταματήσει την αδράνεια. Να μην σταματήσουν οι προτάσεις, να μην σταματήσουν οι ιδέες. Όποιες και αν είναι, από όπου και εάν έρχονται. Εναντίον της απογοήτευσης. Εναντίον της εγκατάλειψης.

Απαντώντας σε αυτά που θέτω στον εαυτό μου θα έλεγα πως μου αρκεί το ενδιαφέρον. Αυτή τη στιγμή. Τώρα. Δεν θα γίνω, συνειδητά, μέρος μιας ασταμάτητης αρνητικότητας και της νοσηρής δυσπιστίας. Δεν τα απαιτώ τώρα όλα. Δεν τα θέλω τώρα όλα! Αρνούμαι να αναπαραγάγω το σχήμα της απατηλής επαναστατικότητας, που στηριζόμενη στην ακανθώδη έννοια του αυτονόητου (αλλά και της κοινής λογικής) ζητά να γίνουν όλα σήμερα, όλα χτες και με τρόπο “προφανή”…

Απαντώντας επίσης θα έλεγα ότι όποιος δείχνει ενδιαφέρον, όχι δεν είναι απαραίτητα και ικανός. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου τώρα και αυτό γιατί η ικανότητα θα αναδειχθεί όταν και αφού υπάρξει κινητικότητα, προσπάθεια, παράσταση, σύγκρουση. Αφού υπάρξει η βοή και ο θόρυβος της δημιουργικότητας.

Αυτά τα τελευταία θα τα αφήσουμε να αναπτυχθούν; Ας ανοίξουμε το παιχνίδι, ας γίνει αγώνας, ας παραταχθούμε, επιτέλους!

Έχω ακόμα πολλές ερωτήσεις! Προσπαθώντας να συνεισφέρω στον θόρυβο. Αφορούν τις προτεραιότητες αλλά και τις διαδικασίες των αποφάσεων: Η πεζοδρόμηση της Βασ. Όλγας που πιθανότατα θα δημιουργήσει έναν κενό χώρο στις παρυφές του Κέντρου χρειάζεται να πραγματοποηθεί τώρα; Το ποσό που θα χρειαστεί για να ολοκληρωθεί το έργο τι θα μπορούσε να αποφέρει ως άμεσο αποτέλεσμα σε μικρά (πολλά) έργα και παρεμβάσεις στη Σοφοκλέους, στην Ευριπίδου ή αλλού εκεί γύρω; Η πεζοδρόμηση της Πανεπιστήμιου τι θα αποφέρει ως αποτέλεσμα στη διάθεση να δοθεί ζωή και κίνηση σε ένα εγκαταλελειμμένο Κέντρο; Πώς συνδυάζεται με την άποψη ότι το Κέντρο πρέπει να επανακατοικηθεί αλλά και ότι δεν πρέπει να αδειάσει από Υπηρεσίες και Φορείς; Η εποχή κατά την οποία κυριαρχούσε το σύνθημα ότι η Βουλή ή τα Υπουργεία ή οι Πανεπιστημιακές Σχολές πρέπει να φύγουν από το Κέντρο μάλλον έχει περάσει. Πώς όμως οι μεγάλες πεζοδρομήσεις παραμένουν στην επικαιρότητα; Σταματώ!

Επανέρχομαι στην πρώτη μου σκέψη – έσχατη σκέψη: Οι ενδιαφερόμενοι, οι ικανοί και δημιουργικοί του σήμερα, θα τα καταφέρουν αν απροφύλακτοι και με λίγα όπλα μείνουν ζωντανοί μετά τη σύγκρουση με την απάθεια και τη διαφθορά. Το ίδιο το ενδιαφέρον αποτελεί από μόνο του το ultimum refugium. Εξαιρετική περίπτωση γιατί δεν είναι ένας ακόμα νόμος. Δεν είναι ο νόμος. Είναι η πρόθεση να  κάνουμε κάτι. Να μια ακόμα λέξη: Πρόθεση. Πίσω από κάθε ανθρώπινη ενέργεια. Αρχή όλων.

Κρατώ επίσης το μικρόβιο “Χωρίς διαφημιστικές πινακίδες”. Υποτροπίασα και το  χάρηκα πραγματικά. Γι’ αυτό και απάντησα γρήγορα-γρήγορα θετικά στη φίλη ΕΔ όταν με κάλεσε στην τωρινή εκστρατεία.

Αλλά επί της ουσίας: Οι παρασιτικές νοοτροπίες είναι, όπως όλοι ξέρουν,  κολλητικές και γρήγορα αναπτυσσόμενες. Σε μια ζυγαριά όπου θα σταθμίζεται η διαφθορά και ο φόβος που γεννά, δεν υπάρχει ισορροπία: μια από δω μια από κει παλαντζάρει η άρνηση να γίνουν τα πράγματα άμεσα και γρήγορα. Αυτούς που  είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο, την απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων θα τους χώριζα σε δύο κατηγορίες: Αυτοί που συνειδητά κλείνουν τα μάτια (με το αζημίωτο προφανώς) και αυτούς που από φόβο στρέφουν το βλέμμα αλλού καθώς οι πρώτοι φρόντισαν να τους περιγράψουν ένα καθεστώς σκοτεινό, επικίνδυνο, ανεξιχνίαστο και εν τέλει άβατο. Και οι δυο συμμετέχουν το ίδιο.

Αλλά πια δεν υπάρχουν περιθώρια “αρνησιβλεψίας”:  Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την καθοριστική και τεράστιας σημασίας εγκύκλιο (9/2009)  του Αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Ν. Μαύρου, η οποία τελειώνει το θλιβερό παιχνίδι του ασύδοτου πολλαπλασιασμού των διαφημιστικών πινακίδων σε όλους τους δρόμους της Ελλάδας.

Παραμένει δυστυχώς όμως το ερώτημα, που καταδεικνύει την ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας: Πρέπει ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας να μεριμνήσει για την εφαρμογή των νόμων και για την απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων;

Περισσότερα: www.illegalsigns.gov.gr