Σκέψεις με ενέργεια

Είμαστε! Είμαστε 2 χρόνια πριν. Τώρα αυτή τη στιγμή. Δεν χρησιμοποιώ αφηγηματικό Ενεστώτα. Γιατί 2 χρόνια και όχι δέκα? Λίγο αυθαίρετα! Αλλά και πάλι, τότε λήγει η κυβερνητική θητεία. Είναι ένα ορόσημο. . Ο χρόνος υπολογίζεται κάθε φορά από τα ορόσημα που του θέτουμε! Γιατί να λέμε «τα τελευταία τριάντα χρόνια» και να μην λέμε «τα τελευταία εξήντα χρόνια»; Έχει ορόσημο η αδυναμία που δείχνουμε ώστε να οργανωθεί ένα «θεσμόπληκτο» κράτος; Γιατί όχι «τα τελευταία εκατό χρόνια»; Κατ’ αρχάς γιατί θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η αυθαίρετη δυνατότητα μιας κυβέρνησης να σταματά τη θητεία της όποτε θέλει ή όποτε τη συμφέρει. Για παράδειγμα, η ΝΔ θα ήταν ακόμα κυβέρνηση υπό αυτό το καθεστώς… Τότε θα μπορούσαμε να κρίνουμε την ευκολία να κριτικάρει αλλά και τη δυνατότητά της να κυβερνήσει… Mauvais! Ή να θέτει όρους! Ακόμα χειρότερο.
Πέρα από αυτό το άνοστο παράδειγμα, τα 2 ακόμα χρόνια θα ήταν ένα είδος ιδανικής μετάβασης σε μια νέα κατάσταση. Μια μετάβαση με μια αληθινή μεταβατική κυβέρνηση ανεξάρτητα από πρόσωπα. Όχι ανεξάρτητα από άποψη ουσίας βέβαια. Πρόσωπα που πραγματικά θα θέσουν τους όρους αυτής της μετάβασης!
Τι θέλουμε; Τι αναζητούμε αυτήν την περίοδο; (Μπορεί όχι όλοι δυστυχώς!) Βασικά να σωθεί η οικονομία της Ελλάδας. Να σωθεί η χώρα από την χρεοκοπία. Ναι! Να διασωθεί ό,τι μπορεί να διασωθεί από τη χώρα, ίσως και η ίδια η χώρα! Θέλουμε, διαβάζω παντού, να αλλάξει η κατάσταση που μας οδήγησε εδώ, σε αυτό το σημείο κρίσης, δηλαδή να αλλάξουν οι πολιτικές που ακολουθήσαμε «τα τελευταία…», αλλά και να αλλάξουν οι σχέσεις που διαμορφώθηκαν, να αλλάξουν οι συσχετισμοί που οδήγησαν στις ανισορροπίες, να αλλάξουν οι νοοτροπίες στις οποίες οφείλονται οι παθογένειες.
Έτσι τουλάχιστον γράφουμε και διαβάζουμε παντού. Μηρυκάζουμε ότι πρέπει να βρεθεί η συναίνεση, να ανακαλυφθεί η κοινή λογική, να σταματήσει η ανικανότητα, να εμποδιστούν οι τακτικές της οπισθοδρόμησης, να εγκαταλειφθούν οι στρατηγικές της λούφας και παραλλαγής, να καταπολεμηθούν τα φαινόμενα διαφθοράς και αδιαφορίας, να σταματήσει επιτέλους η αδράνεια της ανοησίας και της κλεπταποδοχής, να σταματήσουν οι πρακτικές της ανταλλακτικής ψηφοθηρίας!
Εγώ, μέσα στην αφέλειά μου, νομίζω ότι αυτή τη στιγμή, 2 χρόνια πριν λοιπόν, έχουμε τη δυνατότητα να μην βάζουμε όρους και να μην θέτουμε όρια στις κοινές μας παραδοχές. Να μην επιτρέπουμε σε κανέναν κυρίως να τις «διακονεί» με ψέματα! Λέω ότι υπάρχει η δυνατότητα να περάσουμε 2 χρόνια με μια κυβέρνηση πραγματικά μεταβατική, η οποία θα λειτουργήσει στο πλαίσιο της σωτηρίας της οικονομίας, της ανάκαμψης της χώρας χωρίς άλλες προγραμματικές σκοπιμότητες πέρα από τη λυτρωτική εφαρμογή των αυτονόητων, που έχουμε αποδεκατίσει.
Το μεγαλύτερο κέρδος νομίζω ότι θα είναι αυτό: Ο πολιτικός κόσμος που θα αξίζει να διασωθεί, θα βρει το χρόνο να αναδιπλωθεί και να ξεδιπλωθεί πέρα από τα «μαντριά» της διανοητικής καθυστέρησης. Οι ταγοί της καταστροφής σήμερα πιέζουν για μια «άμεση λύση», για μια εθνική (εκλογική) πανωλεθρία. Φωνασκούν για τη συντήρηση της αναίδειας μέσω της αδιέξοδης παραπομπής στην προχειρότητα και στην συγκαταβατική επιστροφή στην πρακτική του «παιδομαζώματος». «Θα τους ξαναμαζώξουμε» τους ακούω να λένε στο εκλογικό τους προσχέδιο.
Όχι! Θέλουμε τον χρόνο που μας αρμόζει, σε εμάς τους πολίτες που πιστεύουμε ότι η χώρα αξίζει να υπάρχει, όχι πάλι πάνω σε δεκανίκια, αλλά ολόκληρη και υπερήφανη.