Σκέψεις με ενέργεια

Ο καθένας αυτή τη συζήτηση (για την κατάσταση της χώρας) την “πιάνει” απ΄όπου βολεύει τη σκέψη του, τον προβληματισμό του, την πορεία της ανάλυσής του και τη λύση που προτείνει: Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο, είναι ευρωπαϊκό, είναι της Νότιας Ευρώπης, είναι της Ελλάδας, είναι των δημοσίων υπαλλήλων, είναι του ελληνικού επιχειρηματικού και παραγωγικού τομέα, είναι της συνταγής της τρόικας, είναι της αποδοχής των μέτρων από την κυβέρνηση, είναι της μη αποδοχής τους, είναι της μη διαπραγμάτευσης του μνημονίου, είναι της μη άμεσης εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου, είναι των κλειστών επαγγελμάτων, είναι, ξανά από την αρχή, της Μέρκελ, των ψηφοφόρων της Μέρκελ, είναι των Φινλανδών, είναι των τεράστιων επενδυτικών παγκόσμιων συγκροτημάτων, είναι της οικονομικής θεωρίας αλλά και της οικονομικής πρακτικής, είναι του δικού μας δημόσιου τομέα, είναι της μεσαίας τάξης, είναι του ιδιωτικού τομέα και των μικρομεσαίων, αυτών που φοροδιαφεύγουν και αυτών που έβγαλαν τα χρήματά τους έξω, αυτών που έτσι κερδοσκοπούν υπέρ της πτώχευσης της Ελλάδας, είναι του συνδικαλισμού, είναι του “συντεχνιασμού”, είναι επίσης αυτών που έχουν κάνει “επενδύσεις” στη φυρομ και στην τουρκία, είναι αυτών που χρησιμοποιούσαν τη μαύρη εργασία, είναι αυτών που λειτουργούσαν ως “βδέλλες”, είναι της κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, είναι αυτών που αντιστέκονται στις μεταρρυθμίσεις αλλά και αυτών που θέλουν γρήγορα την υλοποίησή τους, είναι αυτών που αντιλαμβάνονται ότι περισσεύουν, είναι αυτών που κατηγορούν όλους τους άλλους και είναι και αυτών που κατηγορούν όλους τους άλλους (υπόλοιπους και αντίθετους), είναι αυτών που έφυγαν από την Ελλάδα γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αυτά που ήθελαν στη χώρα αλλά και αυτών που έμειναν στη χώρα και έφτιαξαν διάφορα φρανκεσταϊνικά δημιουργήματα, αλλά και αυτών που έμειναν και προσπάθησαν και κατάφεραν κάτι σωστό και συνεχίζουν να παλεύουν προς αυτή την κατεύθυνση και προσπαθούν να φτιάξουν μια ζωή κανονική, είναι αυτών που έχουν τη μαγική λύση αλλά και αυτών που έχουν την καταναγκαστική λύση, είναι αυτών που θέλουν να μη μας δωσει η Τρόικα την επόμενη δόση, αυτών που δεν θα ζήσουν αν δεν πάρουμε την έκτη δόση, των πανεπιστημιακών που κατέστρεψαν την χώρα αλλά και των πανεπιστημιακών που κυβερνούν την χώρα, είναι αυτών που πιστεύουν ότι φτάσαμε εδώ επειδή η χώρα έχει μεγάλο δημόσιο τομέα αλλά και αυτών που πιστεύουν ότι δεν έχει καθόλου ιδιωτικό τομέα, είναι αυτών που πιστεύουν ότι φτάσαμε εδώ επειδή δεν υπήρξε ποτέ εργασιακή ασφάλεια ή δικαιοσύνη στον ιδωτικό τομέα και βολεύτηκαν στις “βολευτικές” υποσχέσεις αλλά και στην πρόσκαιρη (όπως αποδείχθηκε) ασφάλεια που προσφέρθηκε, είναι, ξανά και ξανά από την αρχή, της διεθνούς κρίσης όπως την ξαναείδαμε μέσα στον Αύγουστο με τον Ομπάμα να ψάχνεται, είναι αυτών που επιζητούν την παγκόσμια εκκίνηση, είναι αυτών που πιστεύουν ότι δεν προλαβαίνουμε την παγκόσμια εκκίνηση, είναι αυτών που ζητούν έργα για τις υποδομές, είναι αυτών που ζητούν λιγότερους φόρους, είναι αυτών που ζητούν περισσότερους φόρους, είναι αυτών που πηγαίνουν αργά προς τα ευρωομόλογα, είναι αυτών που προστατεύουν τα του οίκου τους, είναι αυτών που είναι στενόμυαλοι, είναι αυτών που είναι ανοιχτόμυαλοι,  είναι αυτών που επιθυμούν να ηγεμονεύσουν, είναι αυτών που δε θέλουν να αποδεχτούν την ηγεμονία, είναι αυτών που δηλώνουν αγανακτισμένοι, είναι αυτών που έχουν ζαλιστεί, είναι αυτών που πιστεύουν ότι καθυστερούμε, είναι αυτών που πιστεύουν ότι αλέθονται από την ταχύτητα, είναι αυτών που αλέθονται από την ασαφή ταχύτητα, είναι αυτών που τα βάζουν όλα στο ίδιο σακί, είναι αυτών που δεν έχουν καν σακί, είναι αυτών που φωνάζουν ότι οι πορτογάλοι τα πηγαίνουν καλύτερα, είναι αυτών που πιστεύουν ότι το πρόβλημα είναι συνολικό και όλων, είναι αυτών που βλέπουν κάθε μέρα το τέλος να έρχεται, είναι αυτών που δεν βλέπουν καν, είναι αυτών που μεγάλωσαν με τη “Λάμψη”, είναι αυτών που τη δημιούργησαν και την πούλησαν, είναι αυτών που μεγάλωσαν με συντροφιά τα σκάνδαλα, είναι αυτών που περιθωριοποιήθηκαν, είναι αυτών που δεν έχουν γλώσσα, είναι αυτών που έχουν δεμένη γλώσσα, είναι αυτών που έχουν μεγάλη γλώσσα, είναι αυτών που δεν έχουν τις ικανότητες, είναι αυτών που δεν βάζουν τις ικανότητές τους στον ντορβά της αναξιοπιστίας. Ξανά από την αρχή? Είναι του Στίγκλιτς ή του Ρουμινί, είναι του Φρίντμαν, είναι του σόρος, είναι της μπλακ Ροκ, είναι της φτώχειας μας, είναι της αδυναμίας μας να πράξουμε κάτι οργανωμένα, είναι της αβουλίας μας, είναι της εκπαίδευσής μας να είμαστε άβουλοι, είναι της ευκολίας μας να αυτονομαζόμαστε “beach” όταν απλά πρέπει να κάνουμε αυτό που απορρέει από τις βασικές μας υποχρεώσεις, είναι της έμφυτης ψευτομαγκιάς, είτε της έμφυτης υπερηφάνειας, είναι του άλλου, είναι του διαφορετικού, είναι αυτών που πιστεύουν ότι δεν έχουμε παιδεία και είναι αυτών αυτών που πιστευουν ότι δεν έχουμε εφαρμογή.

Δεν τελειώνει!!

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ που πρέπει να γίνεται. Το βασικό πρόβλημα είναι το πώς γίνεται αυτός ο διάλογος!

Πρόχειρα, δια βοής, σε χωνευτήριο, με κορώνες και σιωπές, με επίδειξη δύναμης και απειλών, με ισοπεδωτισμούς, με επιχειρήματα κατά το δοκούν και κατά το συμφέρον, με λογική σειρά (μαζί), με φωνές, σε αφασία ή σε οπτασία, με φαντασία ή με ανταρσία, με αγανάκτηση αλλά και με ύφος εθνοσωτήριο, με καταστροφολογίες και με απορρίψεις, με συναίνεση και με αντίδραση, με συγκατάβαση, με μοιρολατρεία, με ειρωνεία, με κυνηγητό, χωρίς κριτήρια, με βιασύνη, σε παράκρουση, χωρίς ροή, χωρίς συνέχεια, με πάθος αλλά χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον καθώς οι περισσότεροι κοιτούν απλώς να γλιτώσουν ή να κερδίσουν κάτι, με απογοήτευση, με απορία, με βρισιές, με εντάσεις, με εκβιαστικά διλήμματα ανακατεμένα με σωστά διλήμματα, με προοπτική αλλά χωρίς πρόγραμμα, με αγωνία, με άγχος αλλά χωρίς συνέπεια, με φωνές που πετάγονται και μετά σβήνουν, με φωνές ιστορικά σβησμένες που ξαναπετάγονται, με υλικά εμποτισμένα από το κακό παρελθόν, με υλικά ανίκανα να παραγάγουν μέλλον.

Πάντως χωρίς αποτελεσματικότητα. Χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί διαφορετικά σήμερα δεν θα ήμασταν με το ένα πόδι στον τάφο! Αν όχι με τα δύο πια και μισοσκεπασμένοι. Το σκάψιμο θα γίνει εκατοστό – εκατοστό, αν όχι χιλιοστό-χιλιοστό. Κάθε στιγμή, κάθε ημέρα. Πρέπει τα χέρια να καθαρίσουν το χώμα που μας θάβει συνεχώς, πόντο – πόντο από τώρα, από αυτή τη στιγμή. Πόσο χώμα θα βγάλουμε σήμερα? Σήμερα 10 Σεπτεμβρίου 2011 πόση καταστροφή θα βγάλουμε από πάνω μας? Φοβάμαι και πραγματικά θέλω να με διορθώστε, πως καθόλου. Ούτε έναν κόκκο…  Ακούω μόνο τις φτιαριές να πέφτουν άμπουλους.